Payb-Pifty Lang Po.

THE DOCTOR IS OUT

2009-01-28T10:46:00.007+08:00

NAGTRANSFER NA PO AKO
http://www.kwentongduktor.com IS MY NEW CLINIC ADDRESS. UPDATE NYO NAMAN LINKS NINYO.
KITA TAYO DUN IN ONE-CLICK! :-)

DISCLAIMER LANG

2009-01-22T15:53:00.003+08:00

Hindi ko alam kung paano nangyari, pero ang daming posts na naglalabasan sa multiply ko na hindi ko alam kung bakit nag-aappear dun. Walang bagong blog (pero meron akong bagong site na wala pang laman. http://www.wuzzupdoc.com), kumakain naman po ako, at happy naman po ako kahit na ang ganda ng sweldo namin dito sa hospital.

Paki-disregard po yung mga ibang posts.

Thank you.

Merry Christmas and a Happy New Year!

2009-01-06T11:41:00.000+08:00

Merry Christmas and a Happy New Year
From our growing family!!

MERRY CHRISTMAS and HELLO 2008!!

2008-01-02T09:35:00.000+08:00

Merry Christmas from me and the twins!
At Happy New Year na rin!
God bless us all.

Fotoblogposting galore part II... at TB-TB-han

2007-11-23T10:55:00.001+08:00

Birthday ng nanay ko nung isang araw. Ang saya-saya. Nakaka-miss talaga ang family, especially kapag weekends ka lang umuuwi. Kasama ko si Daniel sa piktyur, ang pamangkin kong utak power-ranger. Wag niyo na akong pansinin diyan, sige na, mukha na akong na-i-stroke. Pag-umuuwi ako, sinisipa-sipa ako nito at ng kapatid niyang si David... ako daw yung halimaw na kalaban ng power ranger. haay naku. mga bata talaga ngayon.

Nung November first week, nagkaroon ako ng mini-bakasyon. Kaya nagpunta ako sa Lake Caliraya, Laguna kasama ang mga church mates ko. Ayun. Na-born again ulit ako. Haaay.

Ayan. Emo shot ng isa sa kambal. hehe. natuwa lang ako kaya pinost ko.
----

From duty me ngayon. Mabait ang Diyos, hindi ako napagod masyado kagabi.

Pero...

meron akong na-transfer na patient by ambulance.... may multiple-drug resistant tuberculosis na pasyente na may lupus... at may nana sa atay.

katakot. sobrang tatlong patong ng mask (N95) ang suot ko. Halos hindi na ako makahinga, at halos napango na ang ilong ko sa mask. Pero nahiya din ako sa pasyente kasi parang obvious na talagang nilalayuan siya ng medical staff.

Sana gumaling siya. At sana walang mahawa sa kanya.

Laki talagang prublema sa Pilipinas ang tuberculosis. Top 9 ang Pilipinas sa mga bansang namu-mroblema sa TB, sabi sa report ng WHO Global TB Report 2006. Tinatayang 78 na Pilipino ang namamatay dito araw-araw. Siguro nahihirapan tayo sa TB kasi likas sa Pilipino ang maging pasaway. Disiplina ang kailangan para magamot ang TB (6 na buwan na gamutan, usually mga 3-4 tablets sa isang inuman.)

May social stigma din kasi ang TB, parang ketong. Nilalayuan ng mga tao ang mga TB patients. Sa susunod na sumakay ka sa jeep, magmasid-masid sa mga taong ubo ng ubo. Baka may TB yun.

Dito sa ospital, katakut-takot ang TB patients na nakikita namin! Delikado talaga maging duktor. Kaya nga gusto ko nang magpa-Xray ulit. Para lang ma-check. Kasi mahirap nang magkasakit. (Pero 2 weeks din yun na sick leave, hehe)

KAMUSTA NAMAN?

2007-11-22T10:34:00.000+08:00

Ayan.
ang tagal ko nang hindi nag-blog ulit. kamusta naman?

As usual, forever na akong nagtatangkang tumaba. Eto ngayon ang uso... (tin gnan ang larawan). Hindi ako binabayaran para i-endorse to ha. Mga 2 weeks ko pa lang siya naiinom... wala pa masyadong effect sa itsura ko, pero nag-gain ako ng mga 1Kg. Sana lang tumuloy-tuloy, para di na me payat. Nung una kong ininom to, sobrang nag LBM ako. Di ata sanay katawan ko sa maraming protina e. 8x pare. kaya di me nakapasok sa hospital kinabukasan. pero unti-unti namang naging payapa ang gera sa loob, at nato-tolerate ko na siya. So far, still far. hehe. Meron akong kinuntsaba na isa pa para uminom nito, unahan kaming tumaba. (laki ng problema namin nu? Yung iba nga nagpapapayat eh, kami nagpapataba.)

Kakatapos lang ng oral examinations namin. Nakakatakot siya, feeling ko nag-revalida na naman ako. Ang mga binigay na kaso? Dissecting aorta, diabetic ketoacidosis, acue pancreatitis, tsaka cor pulmonale. (i-google nyo na lang kung tunog greek). At bilang celebration sa pagkatapos nito, kumain kami ng batchmates ko sa The PIT. First time namin lahat mag-lunch ng sabay-sabay kahit na 11 months na halos kami magkasama. hehe. Wala namang nag-quit sa amin, kahit halos lahat kami eh na-feel na gustong mag-quit. Hopefully, sana lahat kami ma-promote next year. sana.

picture namin ni mommy weng sa Congo Grille. galeng no? mga duktor yang mga nakikita niyong yan. hehe

cute cute ng kambal di ba? Lumalaki na sila ngayon. kamukha ng nanay nila. Sa pasko, anu kaya pwedeng ipasuot sa mga 'to? hehe.

View sa sidecar ni manong. bumaha na naman kasi sa USTe, kaya't kelangan kong mag-sidecar papuntang train station. Tinaga ako sa singil na 40 pesos pero binigyan ko ng singkwenta. At kasama ang reseta para hindi siya magka-leptospirosis.

Sori, mahirap mag-blog ngayon. kaya fotoblog muna, hehe.
haaaaay. Sana pasko na.

NOMIMONO WA IKAGA?

2007-10-11T15:40:00.000+08:00

Meron akong bagong adiksyon :

Nomimono!!

Si Paula kasi e, pina-inom pa ako ng peach flavored aloe jelly nung nasa singapore kami... kaya ayun, na-adik na me.

Eto ang best substitute : nomimono with aloe.

Kanina bumili ako.

May curious na ale.. sabi niya, "anu yan, shampoo?"

Nyek!

Hindi mo naman masisisi. Eh talagang pang-shampoo lang naman ang alam natin sa aloe vera e.

In a study performed by the Department of Physiology at the University of Texas Health Science Center, lab rats were given a 10% greater life span by ingesting Aloe. The animals showed lowered occurrences of various diseases including arterial thrombosis and leukemia. In addition, no adverse side effects were found in the rats on a diet that included Aloe.

Useful sana siya kung ikaw ay isang daga. hehe.

Gusto ko yung fusion na strawberry tsaka mango. Hmmm....

Friends, pag napunta kayo sa UNIBERSIDAD KONG MAHAL, inuman tayo ng nomimono.

Kamusta naman?

2007-10-05T11:30:00.000+08:00

Iyan ang isa sa mga tanong na pilit kong sinasagot ngayon.

Panu ba naman, sa dinadami-dami ng mga nangyayari sa buhay-buhay ngayon, malaking bagay na ang huminto ng sandali at magsabi ng "Kamusta naman ako?".

Kelangan pa bang tanungin 'yan, eh alam ko naman kung anung nangyayari sa buhay ko??

O alam ko nga ba?

Sa mga pasyente, madalas tanungin ang "Kamusta ka naman?".
Madali lang ang karaniwan nilang sinasagot:"Ok naman po, doc."
Tapos hihirit ako ng "Eh bakit ka andito kung ok ka?", sabay ngiti. Ngiting aso. hehe.
Ayun, ngingiti na rin yung pasyente at sasabihin na yung problema niya.

Masakit ang tiyan.
Hindi matae.
Nahihilo
Nahihirapan huminga.
Kelangan ng medical certificate.
Papa-check ng BP.
Manghihingi ng libreng multivitamins.
Walang gana kumain.
Nilalagnat.
Lumalabo ang paningin.
Nangangayayat.
Mahapdi umihi.
Masakit ang lalamunan.
May "tulo".
Baka daw may "dengue".

Pag-duktor ka, sari-sari ang haharapin mong prublema. Problema din ng duktor ang prublema ng iba. Mga pakialamerong nagmamagaling. At binabayaran para mangialam ng buhay ng may buhay.

Kaya siguro mahirap sagutin ang tanung na 'yan kung ibaling ko naman siya sa sarili ko.

Eh kamusta na nga ba ako?

Pagod.
Puyat.
Payat.
Gutom.
Nangangarap ng Pasko.
Madaming kelangang gawin.
Inaantok.
Gustong umuwi sa bahay.
Na-j-jingle.

Yan siguro yung mga unang sagot na papasok sa isipan ko ngayon. Tanungin mo ako ulit, at mas malalim na ang maisasagot ko:

Naghahanap ng "kaliwanagan" sa mga bagay-bagay na nangyayari.
Nag-iisip kung may kulang pang nagawa sa pasyente.
Nagtataka sa plano ng Diyos para sa akin.

*buntong hininga*

'Housewives' Filipino joke draws ire

2007-10-04T17:11:00.000+08:00

mula sa YAHOO! NEWS:

LOS ANGELES - A scene in TV's "Desperate Housewives" that used Philippine
medical education for a punchline prompted angry calls from viewers, an online petition demanding an apology and criticism from Philippine officials.

In the season premiere that aired Sunday on ABC, Teri Hatcher's character, Susan, goes in for a medical checkup and is shocked when the doctor suggests she may be going through menopause.

"Listen, Susan, I know for a lot of women the word `menopause'" has negative connotations. You hear `aging,' `brittle bones,' `loss of sexual desire,'" the gynecologist tells her.

"OK, before we go any further, can I check these diplomas? Just to make sure they aren't, like, from some med school in the Philippines?" Susan fires back.

Viewers called the network to complain but the number of callers wasn't available, an ABC spokesman said Wednesday. As of Wednesday evening, more than 30,000 names were attached to an online petition seeking a network apology.

"A statement that devalues Filipinos in healthcare is extremely unfounded, considering the overwhelming presence of Filipinos and Filipino Americans in the
medical field," the petition read in part.

ABC, owned by The Walt Disney Co., responded with a statement Wednesday. ABC said it was considering editing the episode.

"The producers of `Desperate Housewives' and ABC Studios offer our sincere apologies for any offense caused by the brief reference in the season premiere. There was no intent to disparage the integrity of any aspect of the medical community in the Philippines," the statement said.

"As leaders in broadcast diversity, we are committed to presenting sensitive and respectful images of all communities featured in our programs," it concluded.

The TV episode even became an international incident, with reports on it topping
Philippine news shows and drawing newspaper headlines as officials there registered their displeasure. Filipinos could judge the scene for themselves when it was posted on YouTube.

In Manila, Health Secretary Francisco Duque III said he was writing the producers of the show to seek an apology and note the country's "vehement protest." Senior cabinet member Eduardo Ermita told reporters that an apology should be sought "on behalf of our Filipino professionals."

Kevin Nadal, 29, a Filipino-American college lecturer who lives in New York, posted the online petition calling ABC to task for the scene.

"I had to rewind it over and over again to make sure I heard it right," Nadal said in an interview Wednesday. He watched the episode online after hearing about it from a friend.

"I was immediately offended and, really, just hurt. These days, people are supposed to be more sensitive or more aware of what's considered appropriate," he said, adding that he was hearing from people worldwide who were distressed by the scene. He appreciated ABC's apology, he said, but said he also wanted to see the dialogue removed from future airings and DVDs.

Nadal also suggested that the show's producers and ABC executives could make a more substantial gesture than an apology, through scholarships or donations for Filipino and Filipino-Americans and community groups.

Filipinos and other minorities also should be depicted on TV as "prominent,positive role models," Nadal said.

___

---
Apologize lang? Dapat hindi lang yun ang gawin nila.
To prove na sorry talaga sila, dapat i-cast nila si Kris Aquino sa Desperate Housewives!! bwahahaha!

Filipino Doctors Denigrated on ABC's Desperate Housewives

2007-10-03T13:43:00.000+08:00

Na-email lang sa akin :

I heard through the grapevine about a remark made on an episode of"Desperate Housewives" last night. The scene entailed Teri Hatcher's character (Susan) at a hospital, being told by her gynecologist thatshe might be hitting
menopause. Susan replied, "Can I just check those diplomas because I just want to
make sure that they are not from some med school in the Philippines." If you go to abc.com, you watch thefull episode and witness the scene at about 18:50 minutes into the episode.

This type of derogatory remark is not only unnecessary and hurtful, but is also unfounded, considering the presence of Filipinos and Filipino Americans in the health care industry. Filipinos are the second largest immigrant population in the United States, with many entering the U.S. and passing their U.S. licensing boards as doctors,nurses, and medical technicians. In fact, the Philippines produces more U.S. nurses than any other country in the world. So, to belittle the education, experience, or value of Filipino Americans in health care is disrespectful and plain and simply ignorant.

Ang tindi naman nyan. Considering na mga pinoy doctors ang nangingibabaw sa US.
Hay naku. :-(

BABIES GALORE!

2007-09-27T20:00:00.000+08:00

Ang saya-saya.

may kambal kami sa bahay. Si Tey and Zeb.

Perstaym na magkaroon ng babae sa pamilya... kaya ngayon lang nakakabili ng mga toy dolls ang nanay ko. hehe.

The babies are doing fine... at proud tito/ninong na naman ako.

At siempre, kinukulit na naman ako ng nanay ko na mag-asawa na.

ayun lang, no comment.

May bago sa buhay ko : HP Pavilion tx 1000 na laptop!

da best, pare!!

at nakakawili gamitin ang fingerprint reader niya.

Kaya nga ito ang first blogpost ko with my new laptop. wifi na lang ang kelangan talaga, at blogging galore na 'to.

ELOW!

2007-09-15T16:35:00.000+08:00

Sobra talaga kung kumain ng oras ang pag-d-duktor. Lalo na ngayong malapit na ang resident's night. Praktis na lang ng praktis, kada gabi. nakakapagod na. wala na ngang tulog, praktis pa ng praktis.

Tapos, may mga grandrounds pa ako na kelangang asikasuhin.

Di ko man lang masilayan yung mga bagong babies sa bahay.

Nakakalungkot.

Haaay.

At ang pagbili ko ng bagong laptop, napurnada pa.

Haaay talaga.

BALI-BALITA

2007-09-06T12:05:00.000+08:00

Happy, happy!!

Nanganak na si ate jet, (sister-in-law ko)... baby twins!!!

at may isa pang "bago" na parating sa buhay ko... pero secret muna.

Standby lang ha...

THE!! Part I at Part II

2007-08-29T18:05:00.000+08:00

Hindi talaga ako nag-p-post ng mga forwarded messages. pero ito... patok talaga...

THE!

We've been friends for a long time ago. We come from the same alma mother. Actually, our paths crossed one time on another. But it's only now that I gave him a second look. I realized that beauty is inthe eyes. The pulpbits of my heart went fast, really fast. Cute pala siya. And then, he came over with me.

He said, "I hope you don't mine. Can I get your number?"

Nag-worry ako. What if he doesn't give it back? He explained naman na it's so we could keep intact daw. Sabi ko, connect me if i'm wrong but are you asking me ouch?

Nabigla siya. Sagot niya, The! Aba ! Parang siya pa ang galit! Persona ingrata!!! Ang kapal niya! I cried buckles of tears. Na-guilty yata siya. Sabi niya, isipin mo na lang na this is a blessing in the sky. Irregardless daw of his feelings, we'll go ouch na rin.

Now, we're so in love. Mute and epidemic na ang past. Thanks God we swallowed our fried. Kasi, I'm 33 na and I'm running our time.

After 2 weeks, he plopped the question. "Will you marriage me?"

I'm in a state of shocked. Kasi mantakin mo, when it rains,it's four! This is true good to be true. So siyempre, I said yes. Love is a many splendor. Pero nung inaayos ko na ang aming kasal, everything swell to pieces. Nag-di-dinner kami noon nang biglang sa harap ng aming table, may babaeng humirit ng, "Well, well, well. Look do we have here."

What the fuss! The nerd ng babaeng yon! She said they were still on. So I told her, whatever is that, cut me some slacks! I didn't want this to get our hand kaya I had to sip it in the bud. She accused me of steeling her boyfriend. Ats if! I don't want to portrait the role ofthe other woman. Gosh, tell me to the marines!

I told her, "please,mine you own business!" Who would believe her anyway?

Dahil it's not my problem anymore but her problem anymore, tumigil na rin siya ng panggugulo. Everything is coming up daisies. I'm so happy. Even my boyfriend said liketwice. He's so supportive. Sabi niya, "Look at is this way. She's our of our lives."

Kaya advise ko sa inyo - take the risk. You can never can tell. Just burn the bridge when you get there. Life is shorts. If you make amistake, we'll just pray for the internal and external repose ofyour soul. I second emotion.

THE!!! Part II.

I thought Jay's ex-girlfriend was really out of our lives. But heaven only goes that I was wrong. Kakakasal pa lang namin nun when Jay received a uninamous text. "Meet me at the clinic."

I had a stinking feeling in my butt. I told him not to go. It might in danger him. Pero sabi niya, ok lang daw because life is what we make. Tumahimik lang ako. Sabi niya, "Penny for you talks

But I didn't know what to say. Beggars can't be losers. Isa pa,worried talaga ako na baka yung girl yun. Jay said, "Can't got your tongue?" I tried to smile at him. Kahit di ako nagsalita, actions speak louder than works, di ba?

Be that as is may, umalis pa rin siya. I was out of the loophole. After a few hours, I called him on his cellphone. But my calls fell on Jeff's ears. Lalo akong nag-worry kasi I didn't even know Jeff.

Sabi na nga ba di na dapat umalis si Jay. That's what I'm talking about it. So I tried calling some friends who will help me find Jay. That's what friends are for naman di ba? But I just faced a blank mall. I had to do this alone. Nag-taxi na lang ako. Pero ang mahal na pala ng plug down rate.

When I got to the clinic, the security was really buffed up. Di basta-basta makakapasok. So I said, "I beg your cordon. I'm patient. It's my favorite virtue nga e."

Nagduda yata yung isang guard. Hinawakan ako sa arm. The nerd! I shouted, "Don't touch me not!" Buti na lang the other guards were nice and said, "Come on, let's join us."

When I went inside, parang I've been there, done there. Nung walang nakatingin, nag-explore ako. Nakarating ako sa top floor and I had a bird's IQ of the clinic. I could not explain it but I was drawn to a room on the floor. Siguro Divine Intermission na yun.

Parang may narinig akong umuungol. I was thorn. Di ko alam kung aalis ba ako o papasukin ko. It made me stick in the stomach to think that Jay and his ex-girlfriend were there. I tried to tell myself to slower my expectations. But to tell with it! I had to strike while the iron is not. I had to hear the truth from the corpse's mouth. I barraged in. O my gas! Si Jay, naka-strap sa operating table, parang genie pig sa isang nakakatakot na experiment.

He was on the cutting edge. He was bleeding. At ang doctor na nagpapahirap sa kanya, ang ex-girlfriend niya at ang bago nitong boyfriend, ang nurse na si Walter. Doon ko napatunayang blood is thicker than Walter. Guess watch? Di ko alam kung paano ko nagawa pero I was able to search and rescue Jay. Siguro adrenaline brush na yun.Now, he's recovering. Nag-sorry siya na hindi siya nakinig sa akin. I know it's a better pill to swallow your pride so it's forgive and forget me not. All swell that end swell. I know we should kiss and put on makeup. Ang ex-girlfriend naman niya at si Walter, nakakulong na. Detention is really better than cure. So the moral of the lesson is: if symptoms persist, insult your doctor

O KAYA, DUKTOR.

2007-08-04T16:08:00.000+08:00

Bente-uno anyos lang siya.

Nursing ang kinuhang kurso para makapag-abroad at makatulong sa pamilya. Kaga-graduate lang niya... walang honors, pero at least, nakapagtapos. Sa September, dapat kukuha sya ng board exams. DAPAT sana.

Pero hindi na siguro. Kasi nakikita ko siyang nakaratay sa isang kama.

May tubo na umuusbong sa kanyang bibig... nakakabit sa mechanical ventilator. Hindi na kasi siya nakakahinga. Nagsimula lang ito sa simpleng ubo at lagnat. Tapos, inatake siya ng asthma. Tinangkang tiisin ng ilang araw ng walang gamot. Tapos ayun, dinala na lang siya sa ospital kung kelan hindi na siya talaga makahinga. At nangingitim na ang kanyang mukha. Dumating siya sa isang ospital nang wala ng pulso. Na-revive lang siya dun. Tapos, bigla na lang siyang isinambulat sa emergency room namin. Wala man lang tawag mula sa ospital na pinanggalingan niya. Wala man lang duktor na naghatid.

Ang tanging nagsasabi na lang na buhay pa siya ay ang pagtibok ng kanyang puso. Wala na siyang malay... COMATOSE, ika nga. Walang kagalaw-galaw. May buhay, pero parang patay na rin.

Lumapit ang ina niya sa akin. Mangilid-ngilid ang luha niya nung sinabing:
"Duktor, kayo na po ang bahala sa kanya, ha?"

Kung titingnan mo ang mukha ni nanay, makikita mo sa kanyang mga mata ang bakas ng pag-asa na muling babalik sa normal ang kanyang anak. Bakas ng isang taong nangangarap na gagaling ang kanyang anak, at makaka-pag-abroad pa ito bilang nars at tutulong sa naghihikahos nilang pamilya.

Nasabihan ko na siya na "pangit" ang kanyang anak. Hindi yung mala-"Diego (ng Bubble Gang)" na pagka-pangit... "pangit" as in "pangit ang kundisyon". Hindi siya siguro naniniwala sa akin. Or... ayaw niyang maniwala sa akin. Pero kelangan ko kasing ma-i-tama ang pag-iisip ni nanay. Mahirap na kung pa-asahin sya sa wala. Kaya't sinabi kong...

"Gagawin po namin ang aming makakaya. Patuloy niyo na lang pong ipagdasal ang anak niyo."

Naknangtipaklong. Pusong mamon. Di bale na. Kung meron mang magsasabi na mamamatay na yung anak niya, ayokong maging ako iyon. Pero kasi, yung ang ginagampanan ko bilang duktor niya.

"Nay, paliwanag ko lang po sa inyo. Hindi po maganda ang kalagayan ng anak ninyo. Ayun po sa aming eksaminasyon, wala na pong brain function ang anak ninyo. Para na po siyang gulay. May posibilidad po na maulit yung nangyari sa isang ospital..."

Tumingin ako sa monitor. Bumababa ng 80/50 ang BP niya. May ibinulong ako sa intern ko. at nagpaliwanag muli:

"Kung saka-sakali po bang mawalan ulit ng tibok ng puso ang anak ninyo, gusto niyo pa po bang ipagpatuloy yung pag-revive namin sa kanya?"

Tumingin sa akin ang kanyang nanay. At sinabing...

"Duktor, may tanung lang po sana ako."

"Ano po iyon?", ang tugon ko.

"Ang ibig sabihin po ba nun eh hindi na siya pwedeng kumain ng gulay?"

Nagulantang ang mundo ko. E lahat ata ng sabihin ko, hindi mag-re-register kay nanay.

Pinaupo ko siya sa isang tabi, at muli kong ipinaliwanag ang kundisyon ng kanyang anak. Awa ng Diyos, naintindihan na niya. Agresibo pa rin sila sa paggamot. Tiningnan ko muli ang monitor. 100/70 na ang BP niya.

Naghahanap ako ng himalang dadamay sa kanilang pamilya, kasama na nang paghahanap ko sa kasagutan sa tanong kung bakit nangyayari ang mga ganitong sitwasyon sa mga tao.

Kung gusto mong problemahin ang mga prublema ng ibang tao, pwedeng kang maging guidance counselor.

o kaya, pastor...

o kaya, psychologist...

o kaya, maging Oprah Winfrey.

O kaya, duktor.

BALI-BALITA lang

2007-08-02T22:00:00.000+08:00

1 sa bawat 5 Pinoy may 'psychiatric disorder'

Nabasa ko kasi ito eh. (click!)

Sa isinagawang convention ng PPA sa Edsa Shangri-La Hotel sa Mandaluyong City ,
sinabi ni Ladrido-Ignacio(dating pangulo ng Philippine Psychiatric Association
(PPA) na tinatayang 17 hanggang 20 porsyento ng adult population ng Pilipinas
ang may “psychiatric disorders."

Ang weird di ba? Ibig sabihin ba niyan, dumampot lang ako ng 5 tao sa paligid, isa sa amin maypsychiatric disorder na? (malamang ako yun, hehehe)

Pero ang mas weird eh yung nasa hulihan ng article:

Sa ngayon, tinatayang 400 lamang ang lisensyadong psychiatrists na nanggagamot
sa Pilipinas.

Panu na yang 16 milyong Pilipino na may tama sa pag-iisip?
Ang sad, di ba? Pero hindi rin kasi uso ang practice ng psychiatry sa Pinas eh... hindi katulad sa states na maya't maya eh merong nagpapa-konsulta sa "shrink".

Nasa wikipedia ang unibersidad kong mahal (at ang faculty of medicine!)

Ngek! nag-g-google lang ako nang bigla naman akong napadpad sa page na ito (click mo yung title).

Ang yabang ng dating eh... hehe.

Wala lang...

ISTATISTIKS

Sabi sa google statistics about filipino doctors:

Over 100,000 nursing jobs in the US and UK
Over 4,000 physician jobs in the US
Over 100,000 US residency positions each year
80% of physicians change jobs every 5-7 years.
30% of medical graduates choose non-medical jobs

totoo kaya ito?

MEDICAL BOARD EXAMS NA NAMAN!

Ang bilis ng araw. Medical Board exams na ulit sa Sabado. Parang naaalala ko tuloy yung mga pinagdaanan ko dati! (May awa ang Diyos!)

Sa mga friends kong mag-t-take... kaya niyo yan! Sana mag-top ulit kami katulad ng last year. :-)

Haaay.... another week ends...

TO THE LEFT, TO THE LEFT

2007-07-29T14:49:00.000+08:00

Meron akong isang malubhang LSS (Last Song Syndrome). 'Yung "Irreplaceable" ni Beyonce Knowles. Kakainis. Mahirap tanggalin sa isipan.

Yung lyrics?

To the left, to the left
To the left, to the left
To the left, to the left
everything you own in a box to the left
To the left, to the left.

Langkwenta di ba?. Ang repetitive kasi ng lyrics kaya bumabaon talaga sa kailalim-laliman ng utak. May catchy tune din sya, at in fairness, maganda yung pagkakanta ni Beyonce.

Na-LSS ako sa isang girly song. I'm doomed. Sakit ng ulo. Buti na lang may paracetamol. Hehe. At least hindi pa ito yung worst case ng LSS... yung narinig sa radio, na LSS sa "Bagay ba sa'kin ang kulot?"

Nakakatawa nga e, kasi pati pag nagtuturo ako sa mga clerk, napapa-"To the Left ako". Parang:

*"The trachea you see in the xray is deviated TO THE LEFT, TO THE LEFT."
*"The WBC differential picture of the patient's CBC is shifted TO THE LEFT, TO THE LEFT."

Kelangang talagang ulitin ng dalawang beses ang "to the left". Mapapangiti na lang yung mga clerks. They got the point. LSS ang residente nila.

Naka-recover na ako sa LSS ko kanina. Hindi na nako-clone yung phrase na "to the left". Kelangan kong mag-celebrate! Kumain ako sa pinaka-favorite kong tapsilugan place. Wala pang five minutes, may pinatugtog ang DJ sa radyo:

To the left, to the left
To the left, to the left
To the left, to the left
everything you own in a box to the left
To the left, to the left.

Sabi ko nga eh.
Napangiti na lang ako dun sa tapsilugan. Kala siguro ng mga waiter dun weirdo ako. Umalis ako dun, pakanta-kanta ng "to the left, to the left". (yun lang alam kong lyrics)

As I've said, I'm doomed with this girly song.

Remembering the child

2007-07-26T18:21:00.000+08:00

Na-makeover ang kwarto ko sa bahay ngayon... at ang ganda niya!! woohoo!! Ang sarap tuloy umuwi sa bahay. Naglagay ako ng mga picture ko nung bata... ginawa kong B&W tapos p-in-rint ko sa Digiprint. Ito isa sa mga picture...

Hehe. Saya-saya talaga maging bata. Believe it or not, ako yan... doing the "puwet-ng-manok" pose. Para sa mga hindi naniniwala na mataba ako nung bata ako, may ebidensya na ako sa kanila. Kuha ito nung 3rd birthday ko... so bale matagal na panahon na ang nakalipas nang makodakan ako nito.

Speaking of birthday, kanina nag-celebrate si Dra. Yamamoto ng birthday niya... isa siya sa mga favorite kong consultants sa UST. At, nagamit pa ang powers ko at pinakanta pa ako ng "SHE" ni Elvis Costell. Halata ngang hindi ko alam yung kanta eh... hehe, kakahiya.

Haaaanother day has passed. Andto ako ngayon sa Emergency Room, nag-b-blog. Pauwi na ako bahay. Bukas, duty na naman (*buntong hiniga*).

RABIES part II.

2007-07-25T22:57:00.000+08:00

Paranoid. Yan ang mangyayari sa iyo kapag nagkaroon ka ng pasyenteng may rabies. Kakayurin ang iyong pag-iisip ng mga pangambang baka nahawa ka ng rabies kahit alam mo base sa natutunan mo sa medical school na hindi naman ganung kadaling mahawaan nun, unless kagatin ka ng asong U-L-*-L.

Bumalik ako sa San Lazaro Hospital para magpabakuna laban sa rabies. Ang gusto ko lang naman ay ma-resetahan ng bakuna, ako na ang mag-i-inject sa sarili ko. Mahal ang gamot para dito, pero ok lang sa akin... basta wag lang ako mamatay sa rabies. Ayoko nang pa...or ginagamit ko lang talaga yung karapatan kong mag-inarte. hehe.

Mga 7pm na ako pumunta dun... mabuti na lang, sinamahan ako ng isa kong co-resident. Dun sa may E.R., may isang bading na nagaasikaso ng mga pasyente. Makapal ang face powder niya, at tila hindi man lang nalagyan ang leeg nya, kaya't ang puti ng mukha niya pero ang brown na brown ang leeg niya.

"Uhm, dito po ba nagpapa-vaccinate para sa rabies?"

"Eh dapat kasi sa Outpatient Department Yan e, bumalik na lang kayo bukas ng umaga."

"Hindi po ba 24 hours ang pagturok dapat dito ng vaccination?"
Tinaggal niya ang kanyang tingin sa pinapanood niyang telenovela sa channel 2 (naka-portable DVD with TV outlet ang "lola" mo) at tumingin sa akin.

"Saan ka ba nakagat?"

"Na-expose po ako sa pasyente na may rabies. Namatay na po yung pasyente, dito sa ospital niyo."

Nagsangguni siya sa isang duktor kung i-e-entertain ba niya ako or hindi. Maya't-maya, inabutan niya ako ng form (mga 5 pahina ito!) at ayun, pina-fill up sa akin. Tapos, pinagbayad ako ng 50 pesos para sa ID. Yun ata yung ginagamit ng mga pasyente sa OPD. Matapos, kinuha ng isang nurse yung mga papel ko, at sinabing...

"Sa labas ka na lang muna, tatawagin ka na lang..."

Ipinailalim niya ang papel ko sa ga-bundok na mga papel na iba. Tumingin ako sa paligid. Madaming tao ang mistulang nag-a-antay. Paano, ang ginagawa pala nila ay inaantay munang dumami ang mga nakagat ng aso/pusa bago papasukin at lagyan ng pang-inject.

Nakaka-isang oras na, nakalugmok pa rin ako sa labas ng ER. Dalawa lang yung duktor sa ER nung gabing iyon. Tinatapos muna nila lahat ang ibang pasyente (yung mga may measles, bulutong, ketong, pulmunya, buni, hadhad, etc...) tapos, paisa-isang nagpapasok ng mga dogbite victims, kapag wala nang lamang ibang tao ang ER. Hindi daw kasi emergency ang dogbite... sabi ni manong security guard nung tinanong ko siya.

Si manong security guard ang nagsumbong sa akin na naaawa nga siya sa mga pasyente na nag-aantay ng matagal para lang mabakunahan. At parang gusto kong umiyak nung sinabi niyang baka mga hatinggabi pa kami ma-entertain.

Grabe naman ang red tape dun! Reseta lang ang kelangan ko!!

Tumingin ako sa ER. May isang duktor na tumitingin ng mga pasyente. At may isa naman na tila nakikipag-tweetums pa sa isang clerk. Haaay naku.

Hindi na ako makatiis. Unfair na kung unfair. Duty pa ako kinabukasan, at kinakailangan ko nang umuwi. Nakabaon pa ang papeles ko sa isang katutak na tambak, at baka mauna pang maging presidente ng pilipinas yung anak ni Kris Aquino kay James Yap bago pa matawag ang pangalan ko.

Pumunta ako dun sa duktor na mukhang mabait... nagpakilala bilang isang duktor din na nanghihingi lang ng reseta para mabakunahan. Wala pang 10 minutes, may reseta na ako, at mabibili ko na yung gamot ko.

Sorry sa mga naunahan ko, kelangan lang gumamit ng powers.

May schedule ako ng vaccination ko. 5 beses akong dapat mabakunahan, at isang bakuna ay nagkakahalaga ng mga 1133 pesos. So para lang hindi ako ma-praning, kinakailangan kong gumastos ng 5665.

Nagpa-inject ako sa co-resident ko. Malapot ang gamot, parang glue. Hanggang ngayon, medyo ngalay pa rin ang braso ko dahil sa injection. Masakit siya. Lahat ng ito ay dahil lang sa pagka-praning. Haay.

RABIES!

2007-07-24T08:36:00.000+08:00

First time kong magkaroon ng pasyente na may rabies.

19 y/o na dalaga... bumili ng suka sa tindahan... kinagat lang ng bigla sa daan ng askal (asong kalye)... nagpa-albularyo... sinabihan na wala na daw "rabis"... nagpeklat na ang sugat...

matapos ang isang buwan.

ayun, nahihirapan na siyang huminga. at uminom.

sa una, akala ko pa nga eh tetano... kasi sabi ng pamilya nung bata eh nagpa-inject naman daw sila ng pang-rabies. tumitigas yung mga kalamnan niya. at may lockjaw pang kasama. (pero 10 minutes lang e, tapos nawawala din.) malaman ko lang, nagpa-inject yung bata mga 3 linggo nang nakakaraan sa pagka-kagat niya. Sabi nga, better late than never. Pero sa rabies, better never late. It's too late na para sa pasyente ko.

Hindi alam ng mga magulang yung mangyayari sa anak nila. Alam lang nila, dahil nasa ospital na ang anak nila, ok na ito. Hindi ko alam kung paano sasabihin sa kanila na hindi na aabutin ng umaga yung anak nila.

Pinatay ko yung electric fan sa E.R. Nakahinga na yung dalaga. May aerophobia at hydrophobia kasi ang mga taong may rabies... nag-l-laryngospasm kapag napa-inom, or pinaypayan.

Tinawag na ng isang co-resident ko sa SAN LAZARO HOSPITAL na it-transfer namin siya. Mataray yung duktor na nakausap niya, sinabi pang "Kapag hindi rabies yan, babalik namin 'yan sa ospital niyo!!". Ok fine.

Sabi nung nanay sa akin, "Doc, mga ilang araw po kaya kami sa San Lazaro?".

Ang totoo... hindi na aabutin ng isang araw yung anak niya. Hindi ko masabi na mawawalan na siya ng anak.

"Nay, kung rabies nga yan... wala po kasing gamot dun eh."

"Ah ganun po ba. Siguro, magtatagal kami dun. Salamat po, duktor."

Yan yung mga pasasalamat na hindi ko masyadong tinatanggap... kasi wala naman akong nagawa para sa kanilang anak. Ilang saglit matapos kaming mag-usap, bigla na lang nagwala yung anak niya.

"Hindi ako makahinga! Hindi ako makahinga!"

Parang kiti-kiting gumagalaw sa kama yung bata. Kinakailangan siyang itali... para hindi makasakit sa iba... at para hindi rin sya masaktan.

Umiyak yung bata. Nagmamakaawa sa akin na pakawalan ko daw siya. Hindi na daw siya magiging magulo. Naaawa ako, pero hindi ko kasi pwedeng hayaan na kawala lang siya. Baka may mangyari sa ibang pasyente.

Kumuha ako ng pamaypay. Sinabi ko, "Naiinitan ka lang siguro, gusto mo paypayan kita?"

Nanlisik ang mga mata nung bata. "WAG MONG GAGAWIN SA AKIN YAN!!!".

Nagulat ako. Pero hindi masyado.Para siyang sinaniban ng masamang espiritu. Buhay pa yung katawan niya... pero parang patay na ang kanyang diwa.

Nilipat ko na sila sa San Lazaro. Agad siyang natanggap... wala nang tanung-tanung pa.

Iniwan ko ang mag-anak dun, at sinabihan sila na kinakailangan din silang magpabakuna laban sa rabies.

Wala pang isang araw, namatay na yung bata. Sayang yung buhay niya.

100% ang mortality rate ng rabies... ibig sabihin, lahat ng dapuan nito... namamatay. May isang babaeng nakaligtas na dito, pero milyun-milyon ang nagastos para lang sa kanya. At nabuhay siya ng may depekto sa katawan... yung tipong parang na-stroke.

Walang laban ang mga pilipino sa rabies. Proteksyon lang by bakuna. Pero ilang brownie and blackie ba ang may anti-rabies vaccine?

PRE RES NA AKO...

2006-09-19T19:53:00.000+08:00

nakaka-ilang araw na... nag-start na ako ng pre-residency sa "unibersidad kong mahal".

Ang daming nagtatanong sa akin kung bakit dun ko napiling mag-residency. At kung bakit internal medicine ang napili kong specialty.

Isa lang ang sagot ko sa kanila :

"Eh gusto ko eh."

Sana matanggap ako. Alam kong mahirap ang pagdadaanan ko. Yung isang nag-interview sa akin, tinanong ako "if I ever cried at work." Sabi ko, hindi pa. Hindi pa naman talaga. Alam kong mahirap ang pagdadaanan ko... at masusubukan talaga, hindi lang ang talino ko (or what's left of it), kungdi pati ang abilidad kong magtiis sa hirap... at marami pang hirap.

I'm doing it for the love of it.

Sana nga mahalin ko pa rin siya kahit katakut-takot na hirap na ang mapagdaanan ko.

WALA KANG UTANG NA LOOB!!!

Alam ko na kung bakit nasabi ni Nora Aunor iyan.

Nung last duty ko sa ER, may dumating na isang malaking manong na nasaksak sa tagiliran ng katawan... malapit sa nipples sa right side niya.

Wala pa yung mga residente sa ER (nag-r-rounds siguro?), at ako lang ang pinaka-"senior" sa ER nung mga lagay na iyon. Agad siyang dinala sa mini-OR. Ang daming dugo sa katawan niya. Ang ganda ng blood pressure niya, 80/40... sobrang ganda, kapag candidate sa Mr. Pogi-Ako-Nang-Mamatay, tiyak mananalo siya.

Nagpalagay ako ng mga suwero, fast drip. Madrama ang sumunod na eksena. Nakakapag-salita pa yung pasyente, at mistulang namamaalam na. Ang mga kamag-anak, nagsasabing... "Kaya mo yan, anak".

Pipikit pikit ang pasyente. Nanghihina.

Para magising, tinanong ko si manong... "Anung pangalan mo?"

"Flor De Luna po."

Hindi niya tunay na pangalan yun. Hehe. Bawal ko isulat eh. Flor De Luna na lang, kasi ang drama niya. FDL for short.

"FDL, wag ka matutulog ha!"

Pinakinggan ko ang baga nung lalaki pagdating niya sa ER. Wala akong marinig dun sa kanan na bahagi ng dibdib niya... puno siguro ito ng dugo (kasi dun siya nasaksak).

Kelangang mapasakan ng tubo ito!!

Buti na lang dumating kaagad yung isang surgery resident. Tinulungan ko siya maglagay ng tubo. Kami ng surgery intern at ga clerks.

Ayos.

At ang BP niya... 130/80. Haaay salamat!

May panahon na para mapa-XRAY at mapa-lab test siya... at may panahon na dalhin siya sa operating room, para tingnan kung anu talaga ang tama niya.

Nag-iinsert ng catheter yung intern. Nasaktan siguro yung pasyente. Sabi ba naman ni FDL, "Anu ba naman yan, be professional naman! Wag niyo ako pag-experimentuhan!".

Kung alam lang niya na tigok na sana siya kung wala yung intern na yun.

Walang utang na loob.

Natutunan ko? Wag mag-expect ng gratitude sa mga pasyente. Bonus na iyon kung masabihan ka ng "tenkyu". O mabigyan ng Goldilocks mamon. Meron talagang mga ingrato na pasyente. Gayunpaman, pasyente pa rin sila at kelangan nilang magamot.

Para tuloy naisip ko kung anu kaya na-f-feel ni Lord kapag nagre-reklamo tayo sa Kanya. Kaya ayun...

Haaay....

WAZZUP WAZZUP?

2006-08-30T10:54:00.000+08:00

OFFICIAL NA ITO.
Hindi na ako marunong mag-blog. Hehe. Nakaka-purol ng writing abilities kapag walang praktis (at kung wala naman talagang writing abilities in the first place... hehe)

AFTER NG BOARD EXAMS...
isa sa mga nalaman ko eh wala na palang planet pluto at walo na lang ang planeta sa solar system. At kung matanong niyo naman kung bakit pati ako eh nakikialam eh wala lang... hehe. Interesado talaga ako sa outer space minus the aliens. Nakakatuwa kasi ang mga heavenly bodies. Knowing how little you are will let you know how big your God is. Nag-subscribe pa nga ako sa podcast ng NASA.gov at ngayon ko lang naalala ulit na kelangan ko pala itong i-update.

CONGRATULATIONS
sa isa sa mga best friends ko... Bernadine Co Chua for placing 2nd place sa Board Exams ng Medicine (August 2006). Eh kay sipag naman talaga niya mag-aral.

PRE RESIDENCY
nabubuhos lahat ng powers ko ngayon sa pag-a-apply ng residency. Siempre, dun pa rin ako sa "unibersidad kong mahal". Kung loloobin ni Lord, internal medicine sana ang gusto kong kunin. Ang daming requirements at maraming gastusin. Ubos na pera ko (actually, pera ng nanay ko... hehe)

HABANG WALANG GINAGAWA SA BAHAY
After ng board exams... isa akong certified tambay sa bahay. Sa TV, nanonood lang ako sa National Geographic Channel, Discovery Channel, at Animal Planet... Favorite show ko yung Jeff Corwin's Quest. Minsan may cartoons sa HBO... kaya pinapanood ko na rin yun. Nanonood din ako ng news... sa local Saksi... sa foreign... Fox. At tuwing Sunday, Philippine idol naman. Sana manalo yung gusto ko.

Natapos ko na yung 5th season ng 24 in 2 days. Ang galeng!

Nanggaling din ako sa Olongapo kasi tumulong ako sa Future Leader's Camp. Ang saya nga dun eh. Sana yung mayor namin magpa-ganun din.

Gumagawa (or nag-aatempt gumawa) ako ng website para sa church namin. Ang ganda nga ng mga shots na nakuha ko from our church. Balak ko rin sanang sumasa sa medical mission namin sa Nueva Ecija... sana wala akong interview ng mga panahon na yun.

haaay buhay...

GUYS... (and Gals)

2006-08-18T02:01:00.000+08:00

Pasado na po ako sa Med Boards!

Praise God!!!!

CONGRATS SA UTOL KO!

2006-07-15T22:14:00.000+08:00

Kinasal na sila!

Congrats kay diko Bryan and Ate Jet!
God bless you both!
Siyempre, ako yung best man.

Magp-post ako ng pictures para makita niyo naman ako ng naka-barong... kunwari maginoo, hehe. Pero tsaka na yun, after boards.

BOARD EXAM KO pala sa August 6&7, 13&14.

Ok, aral na ulit ako.

Pwede magpa-miss-nyo-ko epek?

2006-06-11T16:44:00.000+08:00

Kwentong Mother's Day

2006-05-16T14:21:00.000+08:00

May 14, Mother's Day... at birthday din nang tatay ko.

Masaya. Buong araw, halos nasa simbahan kami... kasi nag-sermon yung nanay ko. Hindi yung sermon as in pinapagalitan yung anak... sermon as in preaching. May kumanta sa church ng You Raise Me Up na nagkukunwaring Josh Groban. Wala lang. hehe.

Pinakain kami sa Mandarin Oriental nung lunch. Susyal. Parang [Feeling] mayaman na kami, hehe. Nakita ko dun si Amy Austria. Ganda pala niya. Mukhang artista. Straight ang buhok. At hindi totoong may feathers siya. Hindi mukhang ravena. Hehe.

Nung kinagabihan... may surprise party naman kami sa tatay namin... 58th birthday na niya... so nagpa-cater kami at nag-imbita ng sangkatutak na bisita... walang kaalam-alam ang tatay ko. Hehe... na WOW-Mali namin siya! Ang saya!... minsan mo lang maisahan ang mga magulang mo, at 'pag nagawa mo yun... sarap ng feeling.

Kapagod. At wala na naman akong naaral. By now, dapat tapos na ako sa Physiology.. yung buong book. Eh hindi pa nga ako tapos sa isang chapter. Pero wala lang.... sa sobrang kapaguran, itinulog ko na lang ang lahat!

Pasaway.

Ngayon, may 170 pages akong bubunuin para sa Microbiology... pero wala lang.... nag-blog muna ako. Wala na naman yung prof ko sa review school. Haay.

Speaking of Pasaway...
Hindi ito ang unang pagkakataon na nagsabay yung Mother's Day at Bday ng Tatay ko. Last time nangyari ito, medical technology intern ako sa isang ospital. From Duty ako nun, pagod... kaya't sinundo nila ako sa ospital. Binati ko ng Happy Mother's day si Mama... pero nakalimutan ko na birthday pala ng tatay ko!

ayun nagtampo...

Kaya last Sunday, hinanap ko na ang tatay ko at pinangunahan ko na ng HAPPY BERTDEY! Hehe.

Fastbreak Post na naman!

2006-05-08T21:34:00.000+08:00

Natuwa lang ako nung nakita ko itong computer bed na ito :

Parang ang sarap magkaganyan sa apartment ko... (samahan mo pa ng wifi) pero ayoko ng pink na punda. Instant tulog 5 minutes after ma-setup mo sa computer ang pag-d-download ng libreng complete season ng HOUSE MD sa Bittorrent. Hehe.

Samu't Sari

2006-05-06T23:31:00.000+08:00

MISSION IMPOSSIBLE III

Napanood ko na.

Sa wakas, nakapag-sine na din ako... matagal na akong hindi nakakapanood ng movie. Yung huling napanood kong palabas ay... uhm... Hostel pa ata ni Quentin Tarantino. Hehe... Suddenly, hindi na loser ang feeling ko. Kung kelan mag-b-boards na kami, tsaka naglabasan ang magagandang palabas. Parating na ang XMEN3, Superman, atbp.

Why? Why? Why?

Hehe. Tama na ang monologue. Balik sa MI III.

Maganda. Magaling. Nakakapagod panoorin. Hindi ako die-hard Tom Cruise fanatic... actually, nakaka-umay na yung kwentong TomKat sa TV. Pero nagandahan ako sa pelikula. At maganda yung leading lady niya... na isang duktor! Hehe.

Comment lang : Hindi updated yung paraan nila ng Basic Life Support. hehe.

Hirap talaga kapag duktor ka.

---

---

PHENYLPROPANOLAMINE:
NAKAKA-STROKE?

Sa lahat ng mga nag-text sa akin kung nakaka-stroke nga ang gamot na phenylpropanolamine... isang gamot na karaniwang iniinum para sa sipon, eto ang sagot ko : nakaka-stroke nga siya.

Merong study ang Yale university na nagpapatunay nito.

Sa States, isa-isa nang tinatanggal ng FDA ang PP sa market.

Haaay. Effective pa naman sa'kin ang PP. Panu na kaya pag may sipon ako, alanganamang magdala na lang ako ng isang baldeng tsiken sopas sa ospital! Hehe. (junkie kasi ako ng PP... baka may bleeding na sa utak ko kaya ako ganito mag-isip !? Hehe)

Hindi ko na sasabihin kung anung mga products ang may PP... alam niyo na, baka hindi na ako lapitan ng mga med rep's... hehe. Basahin niyo na lang yung mga generic names sa bawat anti-flu meds na iniinom niyo.

---

Ayon, inaantok pa rin ako sa review classes namin for the boards. Sa totoo lang, ang hirap nang mag-aral... Wala nang pumapasok sa kukote ko unless uminom ako ng gamot : Starbucks coffee.

MAG-ANAGRAMS TAYO!! (tribute to my co-interns)

2006-05-04T23:41:00.000+08:00

Alam niyo ba kung anu ang anagrams?

"An anagram is a rearrangement of the letters of one word or phrase to form another word or phrase."

Kumbaga, i-mix-mix mo ang mga letra ng isang salita o "lupon" ng mga salita... para makabuo ng iba pang mga salita. Bawal mag-ulit ng letters. Bawal mag-dagdag. Nakakasakit ng ulo na mag-recycle ng letra para lang sa anagrams.

Example:
ang EVIL at VILE ay anagrams. pwede rin LIVE.
anagram ng "CLINT EASTWOOD" ang "OLD WEST ACTION". Ang galing di ba?

Bilang tribute sa aking mga co-interns, nilagyan ko ng anagrams ang kanilang mga pangalan:

1. MARVIN RADEN DE GUZMAN (pero siempre, ako muna! hehe)
- "Man! Dung driven amazer."

2. ANDREW DYSANGCO (matalino, kamukha ni guy smiley!)
- "Snowy and Graced"

3. CARMELA ISABELA CABALLERO (Exagg ang taong ito!)
- "Blamable calceolaria ears"

4. REAGAN PUZON TAN (BF ni mela, buddy ko ito nung endocrinology rotation ko)
- "Nag up one, Tarzan!"

5.MARCO POCHOLO VALENCIA (Hari ng mga urat!)
- "Volcano or comical heap"

6. KATHYRINE SALAZAR (Kala ko "kate lang pangalan neto... after 5 years of friendship, tsaka ko lang nalaman na "kathyrine" pala)
- "Analyze rakish rat"

7. KRISTINE MAE TAN (Kamukha pa rin niya si Angelica Jones!)
- "Rank anti-semite"

8. KIMBERSON TANCO (Kamag-anak niya si Mr. Shooli.... hehe)
- "On barmiest conk"

9. KAROL PAULINE FARINAS (Walang ginawa kungdi magkwento tungkol sa Bf niya.)
- "Earn skilful paranoia"

10. RICHARD TANAQUIN (fashionista ng grupo)
-"Chair in quadrant"

-----
Other people na gusto ring magka-anagram ang kanilang pangalan:
11. AVIETTE LITZWILL VILLAR (Dating miembro ng sikat na singing group! hehe!)
- "Well, trivialize, vital Lt!"

Last na lang : "PAYB-PIFTY LANG PO!!" = "Floppity by pagan"

Ayun. Walang sense, di ba? Pero ang galing na rin. Wala lang. Gusto ko lang i-post.
Na-m-miss ko na kasi yung groupmates ko e... see you all sa board exam! hehe.

Gusto niyo rin ba ng anagrams?

Tapos na po... ang aking internship.

2006-05-02T20:46:00.000+08:00

Grabe, ang bilis ng araw.

Dati-rati, isa lang akong batang nangangarap na maging duktor. Tandang tanda ko pa yung mga injection, bote ng gamot, bandages, etc. na binigay sa amin ng kaibigan ng nanay ko na isang anesthesiologist.

Mag-d-duktor-duktor-an kami ng kapatid ko. Kunwari, pareho kaming may sakit, tapos... kami rin yung gagamot sa sarili namin (parang yun din yung nangyayari ngayon a! hehe...) Pag magaling na kami, ayun, tapos na ang pag-d-duktor-duktoran at gagawin na naming "kotse" yung mga walang laman na bote ng gamot. Lakas ng imagination, di ba?

April 28... naka-graduate na ako sa pagiging intern. Anu ang next step sa aking medical career? RESIDENCY. Pero, may kinakailangan ako bago ako mag-"level-up". Yes, ma'am... Yes, sir. Kelangan ko pong pumasa ng BOARD EXAM.

(Bakit parang may sound-epek ng horror movie akong naririnig pag nababanggit ang "board exam"? waaah... takut na ako! hehe.)

Sa August ko sana balak mag-take... kung hindi ako dadaga-in. Kaya nga kahit may kamahalan eh nag-enrol na rin ako sa review school ng aking "unibersidad na mahal"... hindi para pumasa ako... kungdi para mapilitan akong mag-aral.

At eto nga't namu-mroblema ako sa ID picture... wala kasi akong 1x1 pic ... di tulad ni ronibats

Kaya bago pa man ako magpaka-OC sa pagre-review eh sinamantala ko nang mag-blog ulit.

Ayun... sana makapag-review ako ng maayos. Ang dami kasing hadlang... cable, american idol, love of the condor heroes, ghost fighter (sa animax!), shaider (sa hero channel!), pag-uupload sa iPod, mga summer gimmicks, boracay (i wish!), hongkong disneyland (sige! wish pa ako!), pag-b-blog (kung minsan.. pero di naman masyado)... at girlpren (ok, dream sequence na 'to).

Kaya't "im keeping my fingers crossed..." (paki-Tagalog naman yan! hehe).

ANG MAMATAY NG DAHIL SA'YO

ACLS. Advanced Cardiac Life Support. Isa ito sa kinakailangang matutunan ng sinumang duktor. Ito ang pamamaraan ng pag-"rescue" sa isang taong namamatay na... o patay na. Pag-revive ng mga walang tibok ng puso. Pagtagpi sa mga nalagutan ng hininga. Pagkonek ulit ng isang kaluluwang na-disconnect sa mundo ng mga buhay.

Ilang araw bago maka-graduate, pumasa ako sa ACLS exam. Requirement namin ito... kungdi, hindi kami g-graduate. Medyo kinabahan ako kasi pang-second take ko na ito... yep, kahit ang isang matalinong katulad ko (ahem! ang yabang! hehe!) eh bumabagsak din.

Dahil sa yabang na iyan kaya ako bumagsak.

Natatandaan nyo ba yung komersyal ng isang IT company na 3 years ago eh computer school lang tapos bilang nagkaroon ng nursing? Pinakita sa commercial ang pag-simulate nila sa pagbuhay ng isang tao. May dummy na merong "flatline" sa ECG (ibig sabihin sa totoong buhay eh tigok na yung tao. Wala nang mabasa na electrical activity sa heart kaya flat line yung nakikita sa screen ng ECG.) Tapos yung ginawa ng magaling na nurse (na nagaaral sa computer school)... kumuha ng paddle at nagbigay ng electric shock sa dummy.... at nagkaroon ng normal sinus rhythm yung dummy sa ECG! Ang galing... sana.

Kaso... contrary sa nakikita nyo sa mga palabas sa TV, hindi nagbibigay ng electric shock sa isang taong nag-flat line. Ang dapat gawin doon eh cardiac compressions. (i-google nyo na lang kung nalalabuan kayo)

Masyado kong pinuna yung commercial na yun... "How jologs naman that computer school!"... well, hindi naman ako ganung ka-arte. hehe. Basta ang payo ko lang e mag-nursing sa mga unibersidad na naka-produce na ng world class nurses... dun sa sigurado.

Anyway... bumagsak ako sa first-take ko ng ACLS e dahil nag-defibrillate ako sa isang dummy na asystole... (in Tagalog, nag-shock ako sa isang flatliner!). Potek! Hindi ko mapatawad ang sarili ko sa nagawa kong iyon! Alam mo iyon... by heart, alam mong hindi dapat gawin pero ginawa mo pa rin? Hehe. In fairness (to me)... ang pangit naman kasi ng reading sa cardiac monitor na parang tinotopak... yung flat line eh medyo wavy... (sa mga nakakaintindi, mukha siyang ventricular fibrillation)... kaya nag-shock tuloy ako.

Anyway... pumasa na ako with flying colors sa ACLS. Buti naman. (ANG TOTOO : Kala ko bumagsak na naman ako! hehe)

At na-apply ko na rin siya dahil nung isang araw, may dumating sa ER na pasyente. Walang pulse. Walang BP. At wala sa ER yung resident namin. Kaya kaming mga intern ang "bumuhay" sa pasyente. Hindi naman nagtagal, (mga 30 seconds), dumating na yung residents namin... pero hindi na nila kami kailangan pang i-coach... alam na namin ang gagawin. Intubate! Epinephrine dito. Bicarbonate doon. Calcium gluconate. Pump! Pump! pump! Bag! Bag! Bag!

Nabuhay ang patay ng araw na iyon. Hindi kami si Jesus Christ... pero masarap pala yung feeling ng bumubuhay ng patay.

(yung pasyente... few days after, namatay din. May brain damage na ito dahil sa vehicular accident at wala na ring magagawa sa kanya para bumalik pa sa normal ang kanyang katawan.. kahit surgery. Pero at least, may time ba kaming nabigay para mamaalam sa kanya yung mga mahal niya sa buhay.)

Ok... tsaka na ulit kwento. Mag-aaral na ako. Kuno.

Pero post ko lang yung pictures ng group 9 INTERNS Batch 2006. The Best itong mga ito. Hanapin nyo yung gwapong may-ari ng blog na ito. hehe.

Test ko lang

2006-04-20T20:23:00.000+08:00

Biruin nyo, may na-discover ako na add-on sa firefox na program na pwede kang mag-post sa blog mo habang nag-s-surf... yung tipong hindi mo na kailangang mag-log-in sa blogger.com para lang mag-post.

Narinig ko na yung mga ganitong programs dati pa eh...

pero ngayon ko lang nasubukan... ang galing pala! hehe.

PERFORMANCING yung ginagamit kong add-on. Pangalan pa lang, kala mo japanese ang gumawa... broks ang english eh... hehe.

Ayan, nakapag-post tuloy ako ng di-oras! hehe...

HAPPY BIRTHDAY TO ME!!!

2006-03-25T22:45:00.000+08:00

Birthday ko ngayon.
At ang saya-saya ko.

bukod sa alam kong pinagpala ako ni Lord ng pamilyang mapagmahal, maraming "kalog" na kaibigan, at mga blog lurkers...

masaya ako kasi...

meron na akong...

REVALIDA TIME NA NAMAN // NURSERY BLUES

2006-03-16T11:38:00.000+08:00

Isa sa mga pinagdadaanan ng mga 4th year medical students ng unibersidad namin kada March ay ang REVALIDA. Galing ito sa latin na obvious ang meaning, "TO VALIDATE AGAIN"... in Tagalog, "Tingnan ko ang galing mo!"

Ang revalida ay isang oral exam, isang "graded recitation". Tatlong tao ang magbibigay ng grade...tribunal ang tawag sa kanila. Mga duktor din sila, consultants kung tawagin. High-caliber ang mga ito... at nakakatakot sila. May mga duktor na kilala na sa pambabagsak... at kapag nalaman ng estudyante na nabunot nya ang isang terror... magsisimula na siyang... MAGDASAL para sa himala!

Ito ang catch... kapag binagsak mo ito, hindi ka g-graduate.
Ulitin ko para may emphasis : HINDI KA G-GRADUATE.

Hindi lang iyon.

Kapag binagsak mo ito, kelangan mong ulitin ang isang-kapat (1/4) ng taong ginugol mo sa pagiging clerk (4th yr med student).

Kaya ang apat hanggang limang taong ginugol mo para makapag-pre-med... at ang apat na taon na ginugol mo sa pag-m-med proper, ay pwedeng ma-bale wala lang sa isang araw ng pag-re-revalida.

Ang pundasyong tinayo mo para magkaroon ng kareer bilang isang manggagamot ay pwedeng gumuho katulad ng landslide sa Leyte, matapak-tapakan tulad ng sa Wowowweee stampede, o maglaho... tulad ng perang pambayad ko sa internet cafe na pinag-la-laptop-an ko ngayon. In short, trahedya kung bumagsak.

Mas mahirap pa kung running ka for honors. Hindi sapat ang pumasa... kelangan mabigyan ka ng "excellent" na grade (at least 2 dun sa tatlung doktor ang dapat magbigay ng "Excellent") So kung running ka for summa cum laude, tapos "Passed" lang ang nabigay sa iyo sa revalida... sorry... g-graduate ka ng walang honors...at walang stage mother na excited magsabit ng medal sa entablado.

Hindi madali ang revalida.

Kasi kahit ano pwede tanungin sa'yo. As in anything under the sun. Gabundok kaya yung mga libro at photocopied lectures na inaaral namin! Anatomy, physiology, pathophysiology, pathology, pharmacology, histology, ... lahat na ng -ology! hindi talaga kakayanin na aralin ulit lahat sa sobrang dami nito... unless pina-plano mong mag medicine ng isang dekada. Kung anu na ang naka-imbak sa utak, yun na lang talaga ang basehan kung may masasagot ang isa sa revalida.

Sample questions:
*Name the arteries that supply the entire gastrointestinal tract, from your mouth to your anus.
*Supposing you're confined in a 4x4x4 ft box filled with 100% O2, how many minutes will it take you to consume all oxygen supposing you are breathing at 18 cycles per minute?
*Explain the pain pathways. All of them.
*What other organ produces GABA aside from those found in the nervous system?

BASICS part pa lang yan (actually, hindi nga masyadong pamatay yung mga examples ko e... hehe) Meron pang CLINICALS (bubunot ng ACTUAL case sa hospital ward or OPD tapos i-d-discuss ang diagnosis, treatment, and management... on the spot after supervised history taking and physical examination) at EMERGENCIES (bubunot ng emergency case at d-discuss kung papaano bubuhayin yung pasyente)

Pero tribunal dependent din ang revalida... nasa mga duktor kung papahirapan ka nila or kung papadaliin nila ang buhay mo.

Last year ng March 1, 2005@8am ako nag-revalida. Natigil ang pag-b-blag ko dahil sa revalida na 'yan.

Ang tribe ko... yung isa dun, kabilang sa TOP 5... top 5 na nambabagsak sa revalida! Walang exaggeration. Isang cardiologist, isang surgeon, at isang pathologist ang tribunal ko. Tamang tama nga eh... kapag bumagsak ako at atakihin ako sa puso...may gagamot na sa'kin, may mag-oopera na sa'kin... at kung mamatay ako, may mag-a-autopsy na sa'kin.

Yung nalaman ko na sila yung tribunal ko, eh para na rin akong namatayan. At lahat ng tao, nagbibigay ng kanilang "condolence". Bad trip yun! Parang alam mong may taning na ang buhay mo sa mga susunod na araw... daig mo pa ang may kanser. Pangit ang feeling. Hindi mapakaling ewan. Daig pa ang nagka-bulate sa tiyan. Hindi makatulog, hindi makakain, hindi makangiti. Yung ibang mga klasmeyts kong babae, hindi nag-ka-monthly period dahil sa stress!

Sa awa ng Diyos (at ng tribe ko), pumasa naman ako sa revalida. Hindi ko na sasabihin yung mga detalye... basta pumasa ako. Pinalad na magka-bene-meritus (ibig sabihin, 2 excellent out of 3 ang nabigay sa'kin). Wala akong kinalaman dun, hindi ako magaling na tao (or hindi lang ako nagagalingan sa sarili ko) para makuha iyong grade na iyon. Mabait lang talaga ang Diyos.

Ang sarap ng feeling ng pumasa. Kinabukasan after ng pagkapasa ko ng revalida, nanood na ako ng concert ng JARS OF CLAY sa Araneta.. woohoo!

March na naman. Marami na akong kilalang clerk na pumasa. Marami na rin ang bumagsak. Medyo nakakainis nga kasi kung sino pa yung dapat bumagsak, yun yung minsan na pumapasa... at kung sinu naman yung dapat pumasa, yun yung minsang bumabagsak.

ang ironic.

pero ganun siguro talaga ang buhay... mahirap is-pellingin. Pampa-kulay ng kaunti para hindi boring.
__________________________________________________________________

Sa Nursery ako naka-assign ngayon. Ibig sabihin, yung mga napapanganak na bata (na tao, hehe) yun yung nagiging pasyente ko. May dalawa akong pasyenteng espesyal ngayon... mga pre-mature kasi. Sobrang kulang sa buwan nung pinanganak... wala pang linya yung mga talampakan nila, at parang gelatin ang kanilang mga balat. Wala silang reflex na sumuso o lumunok man lang... kaya maselan sila pakainin.

Ang hirap isipin na tao yung ganung kaliit na nilalang. Mas malaki pa ata sa kanila ang BIGGIE size tumbler ng Wendy's.

Isa sa mga natutunan ko sa Nursery ngayon eh kapag nanganak ang asawa ko (assuming na magkakaroon... hehe), hindi ko dadalhin dun sa Nursery na yun yung anak ko... eh pano, nalalait ng mga medical staff! hehe. (Boring kasi ang buhay dun, yun lang libangan nila.. siguro lahat ng nurseries, ganun ang nangyayari).

Parang yung twins na pinanganak lately lang. Ang iitim!! Hehe... mga babae pa naman. Pwedeng kunin ng papaya soap manufacturer para dramatic ang results ng product nila. Pero magtataka ka, mestisa yung nanay nila. Konklusyon: Malakas ang dugo ni tatay.

Nakaka-relieve ng stress kapag hahawakan mo yung bagong panganak na bata... kasi parang nararamdaman mo na part ka sa buhay ng bata sa ayaw mo man o sa gusto... eh ikaw ba naman yung unang nagpaiyak, nag-cut ng umbilical cord, etc.. Pero kapag nabingi ka na sa kakaiyak nito at kung na-jingle-an ka na, aba, balik stress mode na ulit. hehe.

Ma-drama din sa nursery... especially yung tipong may naghihingalong bata tapos bibisitahin ng nanay niya... tapos malalaman mo na panganay na anak pala niya yun, tapos wala silang perang pang-tustos para mabuhay yung bata. Kapag nakaka-encounter ako nang ganun..., ewan..., hindi ko alam yung gagawin ko. Alanganamang magtayo ako ng foundation for the poor on the spot! Nakakalungkot... hindi naman kasi lahat ng nagiging magulang ay handang maging magulang.

Anak ng tipaklong, ang pinakabatang napa-anak ko ata ay 13 yrs old lang. Eh parang kaka-regla lang, kumirengkeng na kaagad.

Ang mga Pinoy ang isa sa may pinakamataas na fertility rate sa Asia... tingnan mo naman, ilang milyong tao na sa Pilipinas. Magtataka ka na marami ring nanganganak ng mga November, eksaktong 9 mos from February... (hehe, hindi na pala nakakapagtaka yun). Kaya nga kung anu-ano na ang pinro-promote ng DOH na birth control methods... na hindi ko na i-d-discuss kasi sa katolikong institusyun na pinanggalingan ko, Natural Family Planning lang ang ni-re-rekomend (pero non-Catholic ako. hehe)

Ooops, napapahaba na ito. Saka na ulit ang kwento.

Sa mga new visitors and friends, and lurkers ng blog na ito... salamat!! Sabihin niyo lang kung gusto niyong mag-pa-link... ok lang. :-)

MAIKLI LANG ITO

2006-03-09T19:20:00.000+08:00

Nakita ko na sa apple.com ang full-trailer ng pinaka-aabangan kong movie.
GRAAAABE!!

Click mo dito para hindi ka olats. (Pang broadband lang po.)
Kung saka-sakaling hindi mo na gets, X-Men 3 : The Last Stand ang pangalan ng movie.

NANG TUMAAS ANG BP KO DAAHIL SA GAAS

2006-03-07T12:33:00.000+08:00

Ang Kerosene. BOW.

ito ay isang mixture of hydrocarbons with a molecular weight of approximately 170. Sa English, Hindi ito TUBIG. Mukha lang.

Sa tingin nyo : Ano ang mangyayari kapag nilagay mo sa bote ng mineral water ang kerosene at tinabi mo sa isang 3 yr old na batang natutulog?

Multiple choice para masaya:

a. paggising nang bata, titingnan niya ang bote, at magkukunwaring commercial model ng Agua vida

b. siempre, paggising nung bata uhaw siya... kaya tatapon niya yung mineral water bottle at bibili ng coke kay Aling Bebang sa kanto

c. hindi na magigising ang bata, kasi binangungot na ito.

Ang tamang sagot ay letter D, None of the above. (Hindi ko nilagay sa choices para may mistake kayo pag nag-check ng papers, hehe).

Ang totoong nangyari niyan, meron akong 3 y/o na pasyente na dumating sa emergency room, medyo groge. Karga-karga yung bata ng tatay niyang naka-sandong pang basketbol. Bata pa yung tatay, yung tipong hindi na inabutan yung Uncle Bob's Lucky Seven Club nung pinanganak. Yung minsanan pag-ubo niya, yun yung nagsasabi sa akin na buhay pa yung bata.

Panu ba naman, nilagay yung kerosene sa mineral water bottle. Nakita nung bata, akala tubig, so iyon, ininum. STRAIGHT. Hindi na nagdalawang isip na baka hindi tubig yung liquid sa loob.

Siempre, na-TOXIC kame!!! Perstaym kong maka-encounter ng ganun...

KEROSENE Hazards Identification
Emergency Overview
--------------------------
DANGER! HARMFUL OR FATAL IF SWALLOWED. HARMFUL IF INHALED. CAUSES IRRITATION TO SKIN, EYES AND RESPIRATORY TRACT. AFFECTS CENTRAL NERVOUS SYSTEM. FLAMMABLE LIQUID AND VAPOR.

Eh kung may ganyang warning ba naman ang mga mineral water bottle, di ba? Eh kaso wala. Irritated ang respiratory tract nung bata dahil sa fumes ng kerosene... kaya ubo ito ng ubo. Importante na hindi mag-suka ang bata kasi pwede siyang mag aspiration pneumonia, in English, pwedeng pumunta sa baga niya.

Nung una, nagduda pa kami kung kerosene nga ang nainum nung bata. Wala kasi kaming maamoy. Pero nung nabugahan yung mga ilong namin sa pag-ubo ng bata... ay, walang kaduda-duda na kerosene nga...

Pinag-insert ako ng NGT... Nasogastric tube. Tubo na padadaanin sa ilong para maabot yung tiyan. In usual circumstances, hindi ginagawa yun sa mga nakainum ng kerosene, kasi nga nakakasuka ito... pero ginawa namin kasi kakainum pa lang naman nung bata.

Nung napasok ko na yung tube, muntik na akong sumigaw ng "Lo and Behold!" (ang arte, no? hehe). Eh ke-daming kerosene na lumabas... nagmistulang gaas station yung bata. By this time, amoy na amoy na yung gaas. At marami nang tumilapon sa kamay ko.

At nakakaadik yung amoy ng gaas. Hehe.

Mga 250mL ang nakuha siguro, katumbas nang dami nito ang isang regular Zesto. G-in-astric lavage din yung bata. Basta sa gastric lavage, maglalagay ka ng tubig sa tiyan via NGT tapos kukunin mo din... mga 1.5L na lavage ang ginawa namin, at may nakuha pa kaming kerosene.

May gulay.

Naisip ko lang na buti hindi kumain ng apoy yung bata. Buti at mahirap maglagay ng apoy sa mineral water bottle... imagine, kung kumain ng apoy yung bata! Instant isaw na 'to.

Dahil medyo mahal sa ospital, lumipat yung bata sa government hospital... pero binigyan muna namin ng gamot yung bata, siempre. Yung gamot na yun ang mag-aabsorb ng kerosene sa tiyan, tapos ilalabas niya sa pupu.

Eh san nga ba magandang maglagay ng kerosene?
____________________________________________________________

Isa sa mga na-discover na blag ay ang kay doctor potato. Pero tulad ko, matagal na siyang hindi nag-blog. nakakatawa lang yung na-post niya. At least, sa mga duktor, nakakatawa. Sana maka-relate kayo:

Sa PGH, may tinatawag na Central Block. Nandoon ang Radiology Department kung saan ginagawa ang mga X-rays, Ultrasound, CT Scan at Radiotherapy. Dito ko naobserbahan ang evolution ng mga pinoy medical terms. May mga pasyente o bantay na aking nasasalubong, ang madalas magtanong ng direksyon.

Mga Versions ng CT Scan:
1. "Dok saan po ba ang Siete Scan?"
2. "Doc saan po ba magpapa-CT Skull"
3. "Doc saan po ba CT Scalp"
4. "Doc saan po ang CT Scam?"

* Madalas akong mapagtanungan ng direction papunta sa Cobalt Room.

"Doc saan po ba ang Cobal" Yes, laging walang T,marami na ang ginagamit na term ay Cobal. Saan napunta ang "T". Marmi din kasing nagtatanong, "Doc, saan po ba ang papuntang X-Tray?"

Conclusion: Ang "T" ng Cobalt, ay napunta sa X-Tray.

* 7:00 am. Nagbigay ang kasamahan kong doktor ng instruction sa bantay ng pasyente, "Mister, punta po kayo sa Central Block at magpa-schedule kayo ng X-ray ng pasyente ninyo."

3:00 pm. Kadarating lang ng bantay. Nagalit na ang doktor, "Mister, bakit namang napakatagal ninyong bumalik? Pina-schedule ko lang naman ang X-ray ah." Sumagot ang bantay, "Eh kasi po Doc, ang tagal kong naghintay sa gate, haggang sabihin ng guwardiya na sarado daw po ang Central Bank kasi Sabado ngayon."
(Nasa Roxas Blvd ang Bangko Sentral ng Pilipinas, at sarado nga naman yon kapag Sabado, hihihihihi)

Nang mag-rotate ako as intern sa Pediatrics ng PGH, mahal na mahal talaga ng mga nanay ang kanilang mga anak na may sakit. Pilit nilang tinatandaan ang mga gamot at tawag sa sakit ng kanilang anak.

Doktor: "Mrs. ano po ang mga gamot na iniinom ng anak niyo?"
Mrs 1: "Doc phenobarbiedoll po."
Doktor: "Ah baka po phenobarbital." (Gamot sa convulsion ang phenobarbital)

Doktor: "Mrs. ano po ba ang antibiotic na iniinom ng anak ninyo?"
Mrs 2: "Doc metromanilazole po."
Doktor: "Ah baka po metronidazole." (Gamot sa amoeba ang metronidazole)

Ang tawag sa recovery room ng PGH ay PACU (Post-Anesthesia Care
Unit)
Doktor: "Mrs., tapos na po ang operasyong ng anak ninyo, punta po kayo sa PACU.
Mrs 3: "Eh Doc, saan po sa Paco? Sa may simbahan po ba o sa may palengke?

Doktor: "Mrs. ano po ba ang sinabi ng dating doktor kung ano daw ang sakit ng inyong anak?"
Mrs 4: "Eh Doc sabi po niya Tragedy of Fallot.
Doktor: "Ah baka po Tetralogy of Fallot (Isang congenital Heart Disease ang Tetralogy of Fallot)

Biglang nagtatarang ang isang nanay at sumigaw.
Mrs. 5: "Scissors! Scissors! Nag-sciscissors ang anak ko, Doc!"
Doktor: "Nurse, diazepam please, nag-seizure ang pasyente!

Doktor: "Mrs. ano daw po ba ang sakit ng anak ninyo?"
Mrs. 6: May ketong daw po.
In-examine ng doktor ang balat ng pasyente. Wala siyang makitang senyales ng ketong. Tumawag pa siya ng isang dermatologist para mag-examine nang husto. Wala talaga.
Doktor: "Mrs. sigurado po ba kayong ketong ang sakit ng bata?"
Mrs 6: "Eh iyon po ang sabi ng doktor niya dati. Mataas daw po ang ketong sa ihi dahil may diabetes."
Doktor: "Ah ketone po yon! (Ang positive ketone sa ihi ay senyales ng kumplikasyon ng diabetes.)

Doktor: (Sa buntis na mrs. na nagle-labor) "Mrs. pumutok na po ba ang panubigan mo?"
Mrs 7: "Eh Doc, wala naman po akong narinig na pagsabog."
(Hanep!)

INTERNSHIP

2005-09-17T20:31:00.000+08:00

Hindi ko rin alam kung bakit hindi ako nakapag-blag. Hindi naman ako ganung ka-toxic para hindi mag-blag. (sa ospital, toxic ka kung ikaw yung naka-duty tapos lahat ng pasyente nagda-dating-ngan. Kung toxic ka, pagkain at pag-ebs lang ang pahinga.)
Di ko rin masasabi na naging busy ako.
Wala lang.
Tinamad lang ako. hehe!

Ang totoo nyan, tapos na ang clerkship ko... actually, nung April 14, 2005 pa. Nag-martsa na rin ako sa PICC... graduation ang tawag dun (kung 'di mo na-gets). May "MD" nang nakasabit sa pangalan ko. "Doctor of medicine". Pati ako hindi naniniwala.

Which reminds me... di ko pa pala nakukuha ang grad pic ko.

Na-"elevate" na ang status ko. Kung ang 'clerk' ang pinakamababang uri ng nilalang sa ospital (na dati ay ako..) ... ang intern naman (na katulad ko ngayon) ang pumapangalawa sa pinakamababang uri ng nilalang sa ospital.

Gets?

Hindi no?

Basta may hierarchy kasi sa ospital. Parang sa mga sundalo...may general, may private. Alanganamang utusan ng private ang isang general di ba?, eh di pinagbubutas na ng heneral ng bala yung bituka ng private na yun. Ganun din sa ospital.

Parang ragnarok... nag-le-level-up.

Clerk... tapos intern... tapos resident... tapos fellow... tapos consultant.

Yung consultant, uutusan yung fellow.
Yung fellow, mamadaliin yung resident.
Yung resident, bobolkajin yung intern.
At yung intern, mang-to-toxic ng clerk (pero gagamitin niya yung pangalan ng resident, siempre... hehe)
At yung clerk... yung ang natotoxic.Ganun lang ka-simple.

Intern na ako. Dun pa rin siempre sa unibersidad kong mahal. Libre ang dinner namin kapag duty...At tumatanggap kami ng allowance kada buwan (tumatagingting na apat na daan! GRABE, ANG LAKI!! WOOHOO!! at take note, every four months lang namin nakukuha yan!!)

Ewan ko kung bakit nag-stay pa rin ako dito. Mas marami kasing benefits sa ibang ospital. Na-brainwash ata ako into thinking na dabest ang univ namin. ah ewan.
Basta, siguro naman may magandang nakalaan dito para sa'kin.

May mga ka-group ako ngayong internship. Sila ang makakasama ko sa isang buong taon.Sabi nila, power group daw kami kasi sa group, 3 magna cumlaude, 4 ang cumlaude... wala lang yun. Kasi lahat kami eh bangag.

Pakilala ko na rin sila sa inyo... (hindi ito arranged according to peyborit, ok, so kung maymakakabasa man nito na ka-grupo ko, walang inggitan!)

SI METOT
Sabi nang iba, kamukha niya si Angelica Jones. Yung iba naman, yung sumali sa starstruck napang-third (2nd season... sa mga girls ha? hindi sa mga boys!). Ah... Meg ata pangalan nun. Siya yung pinaka-matagal ko nang nakasama kasi kasama ko siya sa church. Naging ka-apartment ko rin siya dati... pero ngayon, iniwan na niya ako at pumisan na sa iba. hehe! Shy-type na kunwari-kunwarian lang. Super bait. Kikay. Ma-kwento. Ma-cheese-miss. Smart, at magaling mag-present ng report. Maasahan kung hindi bangag. Nung naglalaro kami ng Family Feud sa computer... sa tanong na "Name something you spread on bread"... ang kanyang sagot ay "CHOCO SPREAD!!!!"

SI CHARD
Kamukha daw niya si Diether Ocampo, pero sa'kin, pang-F4 ang dating nito. Sa buhok pa lang eh. Kakaiba si Chard sa lahat ng kumpare ko... kasi isa siyang fashionista. Hanep sa japorms... may theme theme pa! Minsan western, minsan pang-boracay. Sa kanya ko natutunan ang word na "bohemian".
Madalas mag-gym itong taong 'to, unti-unti na ngang lumalaki ang kanyang biceps... napansin namin nung pinasayaw namin siya ng 3 LITTLE BEARS. Sa 'ming lahat, mukhang siya lang ang nagka 250-piece crayola set nung bata with matching sharpener kasi ang galing galing niya sa kolor. Alam niya yung vermillion, citron, chattreuse. Ako, 8-piece lang ang crayola ko. Wawa naman aku. Bisyo ni chard na magpa-cute sa mga nurses... kaya malakas siya sa mga yun. Bibong intern ito, kaso kapag tulog eh bangag talaga. Friendly, snappy, at may libreng japorm tips itong si chard.

SI MELA
Ang problema kay mela eh absent siya sa school nung tinuro yung tamang pagbigkas ng letter"R"... kaya naman hanggang ngayon eh hindi siya marrrrrunong magpatunog ng letrrrrrra na Arrrr. Kapag iniinis namin siya, ang favorite expression niya ay "Grrrrrrr! ka!!", with matching gesture ng kamay na parang lion sa National Geographic Channel... pero dahil nga sa depektib ang pagbigkas niya... nagmimistulan itong "Guuuuuuuurrrr! ka!!". Class president namin dati si mela. Responsable kung hindi bangag. Smart. At magaling din sa presentation ng oral reports. Kikay. Mahilig sa alahas. excited makuha lagi ang aming "sweldo". Nagpapa-spa kung may pera, at kung wala naman, eh nagkukulong na lang sa isang sulok ng kanyang bahay. Isa siyang tunay na kaibigan kasi ipagtatanggol kanya hanggang "death". Mahilig siyang magsabi ng "Guyshh, we have a praaaaablem!" kahit wala namang prrrrrrroblema. kaya madalas din itong mabatukan e... hehe.

SI GAN
Si Reagan. BF ni Mela 'to. Pero dahil hindi marunong magsabi ng "R" si mela, eh Gan na lang. Chinese si Gan, pero hindi mukha. Kung hinahanap niyo siya sa picture, siya yung maitim. Di ba, chinese na chinese? TALL, DARK, and HANDSO.. and TALL! hehe. Pero pagdating sa badminton, ayun, pang-Olympics ito. Dapat mahandugan ng gintong medalya ito sa galing. Sa lahat ng may girlpren, si Gan siguro ang pinakamalambing. Minsan, sinabihan siya ni Mela ng "Gan, medyo malamig anu?"... tapos hinagisan ni Gan ng kumot si Mela. Siempre, kala ni Mela yayakapin siya, so sinabi niya "Hindi yan!... MALAMIG di ba?"...ayun, na-gets na ni Gan... at pinatay niya yung aircon!! hehe. Maaasahan itong si Gan.S mart. Magaling sumayaw. At adik sa "Diner Dash".

SI KAROL
Pinangalan daw siya sa yumaong pope, kaya Karol Pauline ang nasa birth certificate niya. Pero sa ugali, eh sadyang talagang ikamamatay ng pope. hehe. joke lang. PAKNER ang tawag ko dito dati kasi yung early parts ng internship eh lagi kami magkasama. Tinatawag siyang DA GIANT INTERN kasi naman kababaing tao eh ka-tangkad-tangkad. Kamukha siya ni Kris Aquino pero hindi siya maarte magsabi ng "Correct!!" (KUUH-REHK!). Mahilig tong manggaya ng tao, ma-tsismis, at makwento tungkol sa kanyang BF na residente sa Surgery. Masarap siya gumawa ng sandwich. Crabstick in focaccia bread. Sana lang lagyan nya ng pesto cream cheese. Bisyo ni Karol ang mag-imbestiga kung talagang bading nga ang isang tao. Hmmm... hehe. Weird.

itutuloy....

KAY TAGAL KO NANG NAWALA...

2005-08-12T15:33:00.000+08:00

ang tagal ko nang nawala.
By this time, siguro, wala nang nakakakilala sa akin.
Hindi na updated ang mga links ko.
Wala nang mag-c-comment.

at higit sa lahat... hindi na payb-pifty ang pamasahe sa jeep.
(actually, sebengpifty na nga eh.)

marami nang nangyari.
pero tsaka ko na i-k-kwento yun.
as of now, importante lang na malaman niyo (kung andiyan pa kayo)... na ako ay muling nagbabalik sa pag-b-blag!

tenkyu.

SORRY PO. NATOXIC AKO.

2004-12-22T16:46:00.000+08:00

PED-YAAAAAAH part II

2004-11-16T21:41:00.000+08:00

Hirap talaga kapag minamadali ang pag-post. Magsasara na ata yung computer shop na pinag-t-type-an ko (50% ay nasa friendster, 25% nag-ch-chat, 5% nag-b-blog (ako yun), at yung the rest ay iba-iba nang website. Anyway, iba na talaga kapag adik (sa blogging, san pa?)). Pero sige, fastbreak na lang ako.

PEDIA E.R.
Masaya lagi Pedia E.R. ... kasi parang may children's party lagi. Ang daming bata! Hindi naman lahat ng pasyente ko e emergency ang situation. Meron pumunta sa ER dahil lang sa bungang araw! (Grabe na to! nang-a-ano lang ata yung batang yung eh... hehe.). Na-toxic ako sa dami ng pasyenteng dumaan sa aking mga kamay... at marami sa kanila ay may CHD (Congenital Heart Depek). Kapag may pasyenteng bata, dumating na kulay duhat, at mabilis huminga.. aba eh... ma-to-toxic ka talaga. Pero kung apat ang pasyente mong ganun ang kalagayan tapos dumating sabay-sabay... haaay! Yun ang children's party. Pero buti nga hanggang children's party lang kami. Yung ibang grupong napunta sa ER... nag-celebrate ng "World Youth Day"... hehe.

May pasyente akong may acute gastroenteritis with some signs of dehydration. Katakut-takot na bata ang may ganung sakit... pero special ang bata na ito kasi nakakanta niya yung theme song ng Mulawin! Woohoo! hehe. With matching microphone pa! (yung steth ko yung mic). Hehe. Siempre, kelangan utuin ng kaunti yung bata so tinanong ko kung sinu siya sa mulawin... sabi niya "Si Aguiluz!". Sino ba naman ang gugustuhing maging kontrabida, di ba? Hay... ang media talaga. Pati blog ko tuloy, naaapektuhan.

May naging pasyente din akong may mixed AML and ALL. Leukemia yun, kanser sa dugo. Nagpunta siya sa ER dahil mag-p-p-confine siya... for chemotherapy. Payat, at kalbo... parang yung mga leukemic children sa PATCH ADAMS. Nang panahon na iyon, parang gusto kong magtayo ng foundation for leukemic children sa awa ko (pero meron na naman eh... yata). Inakyat na yung bata sa ward. Sana ok na siya ngayon.

SA WELL-BABY
Meron ding Well-Baby Clinic sa ospital namin. Dito dinadala yung mga batang normal na for check-up...hindi kasi sila pwedeng isama sa mga batang may sakit so kelangan paghiwalayin. Dito ako natutong mag-bakuna ng bata. Madami din akong naturukan... madali lang kasi magbakuna sa batang sanggol... nakakabingi nga lang yung iyak, pero hindi naman siya nakakapiglas. Na-realize ko rin na ang mahal magpalaki ng anak! isang vial lang ng Hepatitis B vaccine ay umaabot ng 500 pesos. Sa isang sanggol na 6 na buwan, dapat naka-3 doses na siya ng Hepa-B bukod pa sa 3 doses ng Hib, 3 doses ng OPV, 3 doses ng DPT, at 1 dose ng BCG. Pero hindi pa kasama diyan yung bakuna sa measles, mumps, rubella, Hepa-A, varicella, at pneumocci. Naisip ko nga na nabakunahan kaya ako ng kumpleto nung bata ako? Hindi pa ako nagkaka-beke! (Hehe... nakakabaog kasi ang beke sa mga lalaking nagbibinata tulad ko).

Aww... kelangan na talagang mag-sara ng shop. Bitin naman ito. Next time ulit...

ISA ULING NAKAW NA SANDALI

2004-11-06T09:44:00.000+08:00

Katatapos lang namin mag-exam sa anatomy, histology, at embryology.
Sa lahat ng batches ng mga duktor na nagdaan sa aming unibersidad, kami lang ang nag-exam ng mga basics.

At ang nakakainis pa.

Ang hirap ng exam. Parang kakunchaba ata ng Diyos yung mga anatomy professors ko nung ginawa Niya ang tao.

At isa pa palang nakakainis... yung katabi ko... masyadong madikit!
Patungan ba naman ng malaki niyang braso ang desk ko habang nag-eexam. (Babae po ang katabi ko.)
Yung lapis na ginagamit ko, sinasadya ko nang patamaan sa likod niya (kunwari hindi sinasadya) para naman malaman niya na super-close na siya sa'kin... pero wa-epek. Tsaka nakakahilo ang amoy niya...(pero mabango naman... in fairness).

Yun lang. May pasyente pa akong nag-aantay. hehe.

PED-YAAAAAAAAAH!!

2004-11-04T13:14:00.000+08:00

Pediatrics na ang rotation ko ngayon. Marami ang nakakaalam na pediatrician ang tawag sa duktor ng mga bata. Salamat sa mga katakut-takot na commercial ng gatas sa TV na halos lahat ay nagsasabing tatalino o matututong mag-piano or mag-paint ang baby kapag pina-inum ng ganung klaseng milk. Pero kung tutuusin, mas matatalino nga (matalino nga ba o wais lang? hmmm...) ang mga bata ngayon kaysa dati (yung "dati" na iyon, hindi pa ako kasama dun. Bata pa ako! hehe).

Medyo mabigat pa ang mga buto ko nung nagsimula ako sa Pedia. Eh panu, galing ako sa Sapang paradise. Simula na ulit ng ka-toxic-an ng aking life. Buhay duktor na ulit. Sobrang kakaiba ang mga bata. Hindi siya yung tipong parang pinaliit na matanda lang. Kapag ikaw ang pediatrician, kelangan, maging clown, entertainer,
counselor ka rin, bukod pa sa dapat marunong ka mambola at dapat updated ka kung sino ang "in" na superheroes or artista sa TV at kung anu ang sikat na laruan.

At dapat, maka-Jollibee ka.

Oo, halos lahat ng bata tumitigil umiyak kapag napilit mo ang nanay na sabihing papakainin na siya sa Jollibee. Hindi pa ako nakakita ng bata na tumigil umiyak nang sinabihang papakainin siya sa i-Starbucks or Max Brenner. Ewan ko ba. Ako nga takot ako sa mascot ng jollibee e... hehe!

Bukod sa stethoscope, at kung anu-ano pang bagay na ginagamit ng duktor, kelangan meron ka ring mga stuffed animals (mga tidiber! hehe) na nakasabit kung san san, usually, sa steth. Minsan kelangan mo rin mamigay ng kendi, o lollipop. At kung ipapahiram mo ang laruan mong cute sa bata, kelangan prepared kang ipamigay 'yon, dahil merong mga batang hindi maka-recover kapag nawalan ng laruan (pero ang style ko, ginagalit ko yung bata para ibato sa akin yung laruan, kaya ang dami ko nang toys! wipeee!!!... bwehehe... joke lang.)

Pero siguro, ang higit na kina-kailangan para maging epektib na pedia ay ang matindi at mahabang pasensya. "Fatience for your fatients", ika nga. May mga panahon na talagang nagdidilim na ang paningin ko sa mga difficult pedia patients... para bang nag-t-transform sila from cute babies into little-evil-stinky-creatures-with-slime-and-stuff-like-that. Hehe. At minsan, gusto mo nang paluin para mag-tanda, pero nakatingin lagi si mommy...daig pa ang agila sa visual acuity. Kaya wala-akong-no-choice at talagang tiya-tiyagain ko na lang iyong bata.

Welcome sa mundo ng Pediatrics.

WHAT'S IN A NAME?
Magugulat ka sa mga pangalan na binibigay ng mga parents sa mga anak nila. Maski yung mga walang pinag-aralan, marunong magbigay ng magagandang pangalan sa mga "keds" nila.

Pahabaan : Persephone Bianca Joline (wala pang apelido yan)
Kung sino sikat : Michael Winston Usher
i-smart : Christina Guillera
Halatang pinag-trip-an : Son Pedro (na ang apelido eh San Pedro)
Weirdo : Wan, Tu, Tri (magkakapatid... kala niyo sa Tanging Ina lang meron nun?)
Pinaka-weirdo : ABCDE, FGHIJ (magkapatid din, pramis, meron!)

Yung pangalan ko, may istorya din kung panu ko nakuha yun e. Pero tsaka ko na lang i-k-kwento. Tsaka mukhang wala namang interesado eh... hehe.

SI KIM, SI SHANE, AT SI MICHAEL.
Na-assign ako sa DOTS. Nag-h-handle ito ng TB patients. Mahirap kasing magamot ang tuberculosis... at least, 6 months ang gamutan... araw-araw dapat uminom ng gamot. At yung gamot, usually tatlo ang iniinom : Isoniazid (comes in Strawberry and Apple Flavors, pero mas masarap daw yung apple), Rifampicin (na nakaka-shock sa mga first timers kasi mukha itong dugo... strawberry flavor din), at Pyrazinamide (comes in Banana flavor... amoy Banana essence... yung nilalagay sa sago). Meron pang Ethambutol (tablet form) at Streptomycin (na mahirap ibigay kasi injectible!).

Araw-araw, hinahatid ng mga parents ang anak nila, tapos kami ang nagbibigay ng gamot sa kanila. Kino-compute pa kasi yung gamot based dun sa weight ng bata... mahabang proseso yun kung hindi sanay. Si Kim, Shane, at Michael ang pinakamahirap na painumin na pasyente sa balat ng earth. Pero excited sila pumunta sa DOTS... para kulitin lang si kuya broks. Pero kapag binigay mo na ang gamot, nakupow! *sigh* Kapag niluwa ng mga bata ang medicine, kelangan mo siyang ibigay ulit. Hindi aalis ang bata hangga't hindi sila nakakainum. Yung iba, may baong mineral water, candy, chocolait,... yung iba, nagsasawsaw ng daliri sa sugar. Iba-iba ang gimik ng mga nanay/tatay para mapainom ng gamot ang kanilang mga anak. Ganung ka-bagsik ang mga gamot, kahit in fruity flavors, di pa rin ma-take ng bata.

Si Kim ay may developmental disorder. Payat, at malaki ang tenga. Lahat ng tao sa Pedia OPD gini-greet niya. Hindi lang yung nod-your-head ha... yung talagang "Good Morning!" na parang nangangampanyang pulitiko. Nakakatuwa ang bata na ito. Pero kapag pinakita mo na ang iinumin niyang meds, naku, aabutin na ng Second Coming, hindi pa siya nakakainum. Ganun din si Shane. Si Shane naman, pretty, chubby, at mahiyain. Sobrang mahiyain, hindi nagsasalita. Akala ko nga mute siya eh! hehe. Hindi siya tinatablan ng kung anung treats ni nanay... or threats ni tatay (at ni kuya broks... hehe). Medyo pang Extra-Challenge yung pagbukas ng mouth niya... Sobrang sinasara kasi. (ang technique dun, takpan mo iyong ilong, tapos antayin mo yung batang huminga sa bunganga, tapos tsaka mo i-drop yung medicine! hehe... just make sure na hindi mabulunan yung bata.) May isang time na tuwang-tuwa ako at maaga kami pinauwi... makakapag-internet pa ako ng libre sa school... eh dumating itong batang ito... ayun... hindi na ako nakapag-internet sa sobrang tagal uminom. Si Michael naman, mahirap painumin dahil maarte. Yung ethambutol tablets na kasing laki lang ng 5 centavo coin, kelangan pang hatiin sa apat! My gulay, eh mag-fi-fifteen na yung batang ito eh! Inisip ko na baka naman enlarged yung tonsils kaya ga-langgam lang ang nalulunok niya, pero nung tiningnan ko, eh mas malaki pa sa bukana ng Quiapo church ang pharyngeal wall niya eh! (na-o-obstruct yun kapag namamaga ang tonsils).

itutuloy...

PAALAM SAPANG! (Huling Hirit)

2004-10-28T20:00:00.000+08:00

Hwag basahin ng hindi nababasa ang Part II.

May isang piling ng saging dito ngayon sa apartment ko... pilit ko siyang inuubos kasi baka mabulok. Kaso, ang laki ng mga saging, parang super jumbo footlong hotdog ang isa. Para na akong unggoy sa dami kong nakaing saging. Masosobrahan na ata ako sa potassium. So kapag medyo napansin niyong napatigil ako sa pag-type...ibig sabihin nun e na-paralyze na yung mga daliri ko dahil sa hyperkalemia (sobra ang potassium) (pero actually, bihira lang magkaroon ng hyperkalemia sa kakakain dahil sa potassium adaptation ng katawan). Wala lang, gusto ko lang sabih.....(oops. practice lang. hehe.)

ANG AKING KAMA (Bow!)
'Yan ang aking hinihigaan sa Sapang. Sa ilalim ng doboldek. Parang pang-preso, di ba? With matching vandalisms pa. Katabi ko si Gene matulog, ang nag-iisang tao na kilala kong nakakasunod sa lyrics ng Macarena sa videoke (pramis! bwahaha!). Pero sa picture, katabi ko si Chubby, na mahigit isang tonelada ata ang timbang (at kaliwang hita pa langyun! hehe). Sa double deck na kamang hinihigaan ko, si Jean Pierre yung nasa itaas. Iyon lang ang double deck sa kwarto, kaya ako lang ang taong posibleng madaganan kung saka-sakali. At walang gabi sa Sapang na hindi ko inisip na peligroso ang kinalalagyan ko, kasi mga pinag-dikit-dikit na alambre na lang ang nag-su-suporta sa hinihigaan ni Jean Pierre. At siempre, dahil parang mga bataang "da boys"... madalas magkuyugan. At favorite spot nila ang kama ni JP. Hay naku, Miracle na lang talaga at hindi ako nadaganan.

Typical sa aming mga boys ang magsabit ng kung anu-ano sa may kama.May tuwalya, T-shirt, sando, shorts, undergarments... at kung anu-ano pa. Siempre, nagsasabit din ako ng kung anu-ano sa mga alambre ng double deck.Kapag ako ang nakahiga, yun lang ang nakikita ko... Mga isquare-square na kinakalawang na parang kulungan ng tsiken. Ayan, nakasabit ang HARLEY DAVIDSON eyeglass ko na kabibili ko lang (kasi nasira ko na naman yung luma! hehe). Anu pa ba sinasabit ko? Hmm... susi, wallet, ballpen, lollipop. Hehe. Skwaking na skwaking!

Maraming nakikihiga sa kama ko, dahil bukod sa iyong punda ko yung pinaka-masarap higaan eh sa pwesto ko lang nakatapat ang 3 bentilador ng room. Ang init sa Sapang, grabe. At akala ko pa naman de-aircon na ang mga kwarto dun. Nalinlang ako ng previous batches. Yung ibang mga kasama ko nga, may dala pa atang jacket, sweater, at fur coat eh! hehe. Nakakatakot ang mga bentilador sa Sapang dahil walang cover yung motor nito... so kitang-kita yung pinulupot na copper wire ng motor. Nakaka-tempt hawakan, pramis! Pero hindi naman kami istufid para gawin yun. (Hindi nga ba? hehehe).

Bonding din ang nangyari sa boy's room. Dun ko nalaman na marami pa lang nagkaka-crush sa mga ka-berks ko sa med school (yoohoo... berna and carol!). Dun ko nalaman na madami pala akong kaklase na sira-ulo, kaya siguradong hindi ako magpapagamot sa kanila. Hehe. Biro nyo, ang trip nilang gawin eh maglaro ng darts... habang nakapatong yung kamay ng isa kong kaklase sa dartboard!! Mala-carnival ang abilities ng mga ka-clerk ko, grabe! hehe. Dun sa Sapang, natutunan kong manindigan... ako lang ang clerk na hindi napa-inom ng alak... sabihin na nilang KJ ako, wala akong pakialam. Dun ko rin nalaman na may mga ka-clerk akong "nangangaliwa"... komo hindi kasama ang GF sa Sapang, ibang babae na ang inaatupag. Yan ang mga bagay na nagpa-inis sa akin sa Sapang. Samahan mo pa ng usok ng sigarilyo ng mga yosi boys and girls.

WAG NA LANG KAYA?
May isang time na maaga kami pinauwi sa Manila. Pinag-attend kami ng FAMILY DAY... kung saan lahat ng mga pasyente ng Family Medicine ay inimbita kasama ang kanilang mga pamilya para sa libreng pa-konsulta, seminar, games, at pagkain. Hindi namin alam na kelangan pala naming mag-present ng special number. Yung ibang mga clerks naghanda. May nagsayaw,may kumanta. Kami walang gagawin. Kinausap kami ng isang residente at nagbantang bibigyan kami ng demerit kapag wala daw kaming na-present. Kaya namang kinausap ako ng mga klasmeyt ko at sinabing kumanta na lang daw ako. AYOKO NGA! (Kumakanta naman talaga ako pero never pa akong naka-kanta sa iskul at sa Open Field. (pero deep inside, gusto ko rin... pakipot lang ako, hehe.) Wala akong nagawa nung nalaman kong bibigyan na kami ng demerit. Buti na lang may baong gitara yung isang intern. Si Kim ang tumugtog. "HWAG NA LANG KAYA" yung kanta. (Akmang akma, di ba?). Simula pa lang ng kanta ko, tilian na. Feeling ko nasa Starstruck ako, hehe. Patok ang kanta. Nabola ko na naman ang mga audience. Sigawan ng "More!!" ang mga tao matapos kong kumanta, pero ang totoo nyan eh wala nang alam tugtugin yung kasama ko so wala na akong makakanta. Sinabi ko na lang na kakantahin ko na lang ulit yung kinanta ko. Tawanan ang lahat. Yung mga consultant (na respetable dapat) sumi-sigaw ng "Kanta ni Jimmy Bondoc naman! Yung Let Me be the ONE!". Hehe. Maraming nagsabi sa akin na ang gwapo ko raw kumanta na hanggang ngayon e hindi ko alam kung anu ibig sabihin. Ang iba pang mga comments ay:

"Grabe, one million pogi points yun, tsong!"
"Kumakanta ka pala"
"Grabe, songbird ka pala!"
"May GF ka na ba?"
"Kaya mo ba yung kanta ng Mulawin?"
"Pwede ka bang kumanta sa binyag ng anak ko? (sabay kuha ng celfone#)"
"Pare, mahal na kita!"

Hehe. Pero dedma lang ako, parang walang nangyari. Pero deep inside, nagtatanong kung boyband ba ang dating ng kanta ko. hehe (Masyadong depensib! hehe! Hindi ako boyband! Yan ang slogan ko.)

AKO AY MAY ALAGA... ASONG PAYATOT!
May pet ako sa Sapang... Si Lucky! ang paborito kong askal! Hehe. Actually,"Patrick" ang tawag namin sa kanya nung hindi pa namin alam ang pangalan niya (kasi may nakasama kami sa Medicine na Patrick ang pangalan... na parang... ewan. Basta!), napag-alaman lang namin kay LE STAT na "Lucky" pala ang name niya. Mabait na aso ito, lalo na kapag gutom. Nakakaintindi ng English. Kapag sinabi mo ng "Laaaakeee, pleees kam hir...", lalapit nga siya at magpapa-pet. Pero sa lahat ng clerk, sa akin madalas sumusunod si Lucky. Ewan ko. Ganun talaga ang charm ko e, pati aso na-a-attract. Hehe! (Sige na! mukha na kasi akong buto! Hmph!). Maraming sugat si Lucky, halatang napag-mamalupitan ng may-ari. Kaya siguro madalas siyang tumambay sa amin. Tsk! Kung pwede ko nga lang iuwi ang aso na ito, ginawa ko na.

COOLEST PLACE IN SAPANG
Sa Sapang, walang Jollibee o McDonald's. Walang Starbucks. Walang Max Brenner. Karamihan, puro mga sari-sari store. Pero buti na lang may Mercury Drug! San ka nakakita ng mga taong tumatambay sa Mercury Drug? ha? hehe. Mangilan-ngilan lang kasi ang may aircon sa Sapang... Ang mercury drug at ang Mister Donut. Dun kami tumatambay para magpalamig. Buti nga parang 7-11 na ang mga mercury drugstores ngayon eh. Sa Mercury Sapang ko lang na-try na mag-iwan ng apat na kilong karne ng baka sa baggage counter. Bwehehe.

SA SAPANG NAMUMUGAD ANG MGA MULAWIN
Kakaiba ang palengke sa Sapang... pero da-best ang mga merchandise nila : MULAWIN stuff! haha. Sa Bulacan kasi nam-manufacture ang mga illegal Mulawin merchandise. Merong maskara, notebook, teks, chiz curls, candy, caps, T-shirts, atbp. Bwehehe. Grabe, ang lufet. Lahat ng batang kalye gusto maging Aguiluz o Alwina, at lahat ng pangit eh tinutukso nilang Rasmus o Vultra. Pagaspas ang tawag sa lahat ng ibong lumilipad at ang mga angel figurines ay tinatawag na mulawin. Hindi ako nakapanood ng mulawin ng isang buwan dahil sa Sapang (kaya hindi ko na siya masyadong natututukan ngayon,compared before... hehe).

KAMI ANG INYONG KAPUSO! SERBISYO TOTOO!! TODO NA TOWWS!!
Pumunta kami sa isa sa mga baranggay para magbigay ng libreng bakuna sa tetano. Target namin ang mga babae na nasa child-bearing age. Sangkatutak ang na-injekan ko. At, (ahem!) ako lang ang nasabihan na magaan ang kamay (twice pa!). Hindi daw masakit kapag ako ang nagtuturok. Bwehehe. May sobrang bakuna so ako rin, nagpalagay sa co-clerk ko ng tetanus vaccine. Ang sakit! Parang gumagapang yung sakit sa buong braso ko. Mga one-week din akong um-aray sa vaccine. Pero at least, hindi na ako mag-p-panic kapag nagkaroon ako ng malalim na sugat. Naalala ko tuloy yung mga tetanus patients ko sa San Lazaro Hospital. Grabe. Kapag nakakita ka ng Risus Sardonicus (The Sardonic Smile) na isang manifestation ng tetanus patient, hindi mo na makakalimutan yun forever.

Bukod sa Community Service, may livelihood projects din ang aming grupo para sa mga nanay ng nasa Feeding Program ng Sapang. Foot spa, body massage, pedicure, manicure, cellphone jackets, garment bags, shoebags, pulburon, laundry washing,scrubsuits, at kung anu-ano pang mga gimik ang nagawa namin. All-in-all, naka-raise kami ng labindalawang libo sa livelihood project namin, na siya namang gagamitin para makakain ng nutritious food ang mga batang malnourished sa Sapang.

Kami ang in-charge sa Research topic. Tungkol sa self-medication practices ang aming paper. Napag-alaman namin na maraming tao ang bumibili pa rin ng antibiotic sa sari-sari store, maraming gumagamit ng antibiotic na hindi kumu-konsulta sa duktor, at marami ang nagdidikdik ng tableta para ilagay sa sugat (na mali! At kung ginagawa niyo'yon, mali yun!!!).

GHOST STORIES
Hay naku, laganap ang ghost stories sa Sapang... specially kapag meron kayong kaco-clerk na nagsasabing may third eye sila. Anim daw ang ghosts sa Sapang, isang batang babae sa girl's room na madalas dumudungaw sa bintana, isang tao na nasa CR ng boy's room (kung saan andun yung higanteng jumi-jingle), dalawang palakad-lakad na ghosts sa operating room, at dalawa sa may OPD (out patient department) area.yung isa daw, malaki at nag-p-pray pa dun sa altar. Marami ang mga natatakot sa ganitong stories.. specially ang mga boys! Oo, saksakan ng matatakutin yung mga kasama ko... kay laking mga tao pa naman, nagpapasama pa sa'kin para lang umihi? Anu ba yan! Parang grade 1!! May mga naughty boys din na nagtitirik ng candila sa girl's quarters tuwing midnight... pero wa-epek naman dahil malagkit pa sa mantika ang pagkatulog ng mga girls. Pero minsan, may time na ako lang mag-isa... mag-uumaga na, lumabas lang ako sandali sa Center... tapos nung pabalik na ako... may sumutsot sa akin na parang nanggagaling sa operating room (eh walang tao dun tsaka puro tambakan lang siya ng mga gamit). Wala lang. Dedma treatment lang.

KARAOKE SA SAPANG
11:00PM ang lights-off period sa Sapang... pero since pasaway at feeling cool kami, hindi namin sinusunod yun. Nag-v-videoke kami! Bwehehe. Hinding hindi ko makakalimutan ang "Power of Love" ni annie, na 4:00am na eh bumibirit pa rin ng pagka-lakas-lakas na animo'y mauubusan na ng music sa mundo, ang "Macarena" ni Gene "Buble",ang Chiquitita ni Pamers, ang "Rain" at "Wish" ni Donna Cruz (Oo, may ka-clerk kami na Donna Cruz ang pangalan... at wala kaming pinakanta sa kanya kungdi kanta ni Donna Cruz! Bwehehe), ang "Summer Nights" na naging "Sapang Nights", ang Kokomo ni Chubby na naging "Choco Mo", ang "Puff na Magic Dragon" na naging "Fuff da Majik Dragowwn". Si Dindo ang pinaka-mike grabber at si Kim naman ang taong walang kinanta kungdi senti. Si Frances, kaboses ni Marilyn Reynes... sayang, walang MR. DISCO sa karaoke. Ako naman, kina-reer ang mga Gary V songs. At kapag tumataas na ang mga nota, sa'kin binibigay yung mic at trying hard naman akong sumalo. Pero at least, naka-100 ako sa score. Ang teknik e basta lakasan ang boses at tuloy-tuloy lang sa pagtula...este, pagkanta.

BYE BYE NA.
Paalam Sapang. Sure akong marami pang kwento, kaso i-b-blog ko na lang siya from time to time (atsaka kung maalala ko na ulit sila... hehe). Halos lahat ng clerk na kasama ko malungkot nung umalis kami sa Sapang. Ako, ok lang. Masaya kasi makakapag-internet na ulit ako. Malungkot kasi mararanasan ko na naman ang ka-toxic-an. Pero overall, maganda naman ang experience ko sa Sapang. Nalaman ko na sobrang laking biyaya ng Diyos ang makapag-aral ako ng medisina... at dapat gamitin ko ang aking kaalaman upang mapabuti ko ang kalusugan ng mga tao. Kaya sa bawat tasa ng Starbucks coffee na naiinum ko, parang may halong guilt nang kasama... kasi alam ko na sa presyo pa lang ng kape na iyon, may isang tao nang mabubusog for one whole day.

Pero... masarap pa rin ang kape sa Starbucks.

EPISODE II : MY SAPANG EXPERIENCE

2004-10-21T22:15:00.000+08:00

BABALA: hwag babasahin hangga't hindi nababasa ang part I. (baka may ma-OP eh!)

Ang hirap mag-blog ng may trangkasow. Nakakatamad. Hehe. At tumatangos lalo ang ilong ko sa kakasinghot. (sniff!) Kaso, unti-unti ko nang nakakalimutan yung mga nangyari sa sapang... so bago pa cya mawala sa utak ko, siguro dapat ko na siyang i-blag.

Buti na lang may digicam! (jee-jee-kam!)

NGAYON MAKIKITA NIYO NA SILA!

Siempre, ang pinakapipitagang shower namin ang una kong kinunan. Nang ipakita ko sa ka-apartment ko yung picture, sabi niya : "Nyek! Anu yan? Shower? Ampanget!". Hehe. Actually, napansin ko nung bumalik ako sa aming apartment na hindi na ako sanay mag-shower sa "shower na pasabog"... nasanay na kasi sa "shower na binabalisawsaw"... hehe. Napakadumi pa rin ng CR namin. At lalo pa itong dumudumi dahil yun ang ginagawang yosi house ng mga co-clerks ko. At wag ka, pati babae, na-kikiyosi sa CR namin! Isipin niyo na lang na muntik na akong magka-UTI dahil hindi ako maka-jinggle sa CR namin kasi laging may girls dun. Jologs yang sigarilyow na yan. Sobrang unkewl. (Tsk!)

Pwede ko ba namang hindi kuhanan ang aming improvised shower doors? Tadan!!! hehe. Sabi ko sa inyo walang pintuan ang mga jebsites at showers eh! Epektib talaga yung mga table cover turned shower curtain namin. Hindi naman namin ginawang dual-purpose ang mga table cover na yan (pero muntik na namin ginamit nung kumain kami... hehe). Sa dulong shower yung may "jumi-jingle na giant"... at dun din ako madalas mag-shower (kasi malayo sa yosi gang). Minsan (o madalas...hindi ko na maalala, pramis! hehe), kapag may ibang tao sa shower-an,nambabasa ako. Para exciting ang shower!! Hehe Sa dulong shower din nakakakita ng multo yung mga may third-eye (kuno!) sa amin. Pero mga fungus at algae lang ang nakakatakot na nakita ko.

Ito naman ang lutuan ng mga masisipag mag-aral... hindi dahil mga medical students ang nagluluto diyan kungdi dahil sa hirap kontrol-in ng gaas e siguradong sunog ang kilay mo kapag sinindihan mo ang burner! Masarap ang naluto namin sa Sapang... Kaldereta, Sinigang, Tinola, Adobo... at kung anu-ano pang
imbento. Masarap magluto lalu na't kasama mo sa tikiman ang mga kaibigan mo. Hehe. Magastos kami sa gaas... at laging nakakatakot kapag papalitan na yung container... may feeling talaga na parang sasabog yung lutuan. Ewan ko ba. hmmm...

SA MESS HALL. Dito kami kumakain. Dito rin kami naglalahad ng mga presentation. At dito rin kami nagkaraoke night. SA MESS HALL. MASAYA DITO... kaso marumi rin kasi under renovation nga ang Sapang so yung alikabok laging nabu-budbod sa sahig. Mga filing cabinets yung makikita ninyo sa bandang kanan. Mga records ng pasyente ang nakatala diyan. Masarap kumain sa mess hall. Nung "huling hapunan" namin sa Sapang, nagpa-litson kami at kumain ng pansit na walastik. Sarap! Samahan mo pa ng ice-cold fruit salad. Haaay.

Tumaba nga ako sa Sapang eh. (hindi halata!) Nag-gain ako ng weight. Mga 50 grams (isang bag lang ng chicharong bituka yun ah!). hehe.

BA-SAKIT-BALL.

Hindi ako naglalaro ng basketbol...dahil nung bata pa lang kami eh nilayo na kami ng aming mga magulang sa larong iyon dahil baka ma-balya daw ang mukha namin ng bola at pumangit daw kami. Ayan, gwapo nga kami (lakas, di ba? hehe) pero hindi naman sporty. Na hindi rin naman maganda kasi mataas ang pogi points kapag sporty ka. Kaya naman nakisali ako sa mga basketbolan sa Sapang (alang alang sa pogi points... nyahaha). May recreation area kami dun, may full-sized court na may katabing tindahan. Minsan may nagbebenta ng ice scramble at fishball dun. Laking gulat ko at marami palang hindi naglalaro sa amin ng basketbol (na lalaki a... hindi yung mga gurls na mukhang lalaki... hehe)...Kaya, ayus, may instant karamay ako. Sa labas lang ako nag-sh-shoot kasi kapag nag-drive ako, baka ikamatay ko pa sa laki ng mga katawan ng mga kalaro ko. In fairness, sa lahat ng hindi marunong mag-basketbol, ako ang pinakamagaling. Bale ako ang pinakamagaling sa mga hindi magaling mag-basketbol. Hehe. Anlabo ba? Kaso, tinamaan ng bola ang daliri ko kaya swollen na tuloy ang distal joint ng second phalanx ng left hand ko. At ngayong isang buwan na ang naka-karaan, swollen pa rin sya! Bad trip! Deformed na ata ang kamay ko. Pero at least, nakakapag-type pa naman ako... pero nahihirapan pa rin akong gamitin ang daliri ko sa pag-flush ng toilet. hehe. Pero yoko na mag-basketbol! Hamo na't mawalan na ng one hundred pogi points. Mag-b-badminton na lang ako.

BAD-MINTON.

Masasabi kong magaling akong mag-badminton... magaling pumorma. Hehe. Mukha daw akong magaling... mukha lang. Pero nasanay ang aking playing skills sa Sapang. Kakampi ko si Big Brother sa badminton...(Ako si Little BROTHER.. Kami ang THE MARIO BROTHERS (okay... Mario and Luigi na!))...ang kalaban namin ay ang DRAGON SISTERS.. si Little Dragon at si Super Duper Extra Big Dragon. Siempre, ina-under-estimate namin yung kalaban namin. Kaya talagang laru-laro lang ang ginawa namin, hindi seryoso. Meron pa kaming formations ni Big Brother ala Bioman. Hehe. Pero sineryoso ni Super Duper Extra Big Dragon ng Dragon sisters ang laro namin... nainsulto ata! hehe. At talagang binigyan kami ng mga "wapow!" na service... pero hindi sila umubra sa'min. (Of course!) Nakaka-enjoy talaga maglaro especially kapag ikaw yung laging panalo.

TIME TO I-SFEAK UF!

Okay, hindi ako yang nakaupo sa picture... yan si daddy-O. Yung professor na mukhang smiley...itago na lang natin sa pangalang LE STAT. Grabe, sa Sapang lang ako nakakita ng nag-l-lecture ng in the middle of the night. At STATistics pa! Antok na antok ka na nga tapos lektyuran ka pa ng statistics ang prof ninyo? Parang gusto ko mag-compute ng probability of what-could-happen-if-I-give-sleeping-pills-to-my-professor. Hehe. Pero in fairness... magaling magturo si LE STAT. Yun nga lang sobrang hirap mag-concentrate sa lecture nya kasi...palpak ang kanyang English!(Chinese kasi siya eh... hehe). Ang sama nga namin. Napagusapan namin siya during dinner tapos tawa kami ng tawa kasi pare-pareho naming napansin na mali siya mag-English. Pero siempre, na-konsensya naman kami. Nung mag-l-lecture na kami, nagsulat sa board si LE STAT. Napatawa ang mga co-clerks ko. Ako naman, sobrang abala finding out kung sino yung naka-ON yung bluetooth (bored ako eh! sorry! Hehe). Tinawag nila ang aking pansin. Ang nakasulat sa board "CHARACTERISTICS OF A DIAGNOSTIC TESTS". Napatawa ako ng malakas. Pero hindi halata. Ayoko na. Ayoko nang tumigil... hehe. Lalo na't nabuo na ang samahang GRAMMAR POLICE OF SAPANG (Na kami-kami lang din ang miyembro, hehe). Eto ang ilan sa mga nasabi niya:

Gold standard method determines if patient has a disease conditions or not.
is-tab-leeesh (establish)
far-ther (further)
"lack of informations"
it has seh-roh (zero) bearing on...
how-eberrhhh (however)
impakt (in fact)
66% or too terd of dem have a disease conditions...
it might reveals narrowed coronary vessels... (Pansin niyo rin, may "S" defect sya?)
a new diagnostek methods...
suferior
is the measure of is-pesi-fisiti (specificity)...
da pruba-biliti (probability) of the variant...
you yaws(use) da formula...
if da corb(curve) comes out in an examinations
do some serr-yal (serial) testing weder (whether) you like it...
all patients who has more than 60 years old...

Hehe. Ang sama ko. Ewan ko ba. Bakit kaya hindi mapag-patawad ang mga Pinoy sa maling Ingles at grammer este grammar?

Pero hindi dyan nagtatapos ang adventures ng Grammar Police sa Sapang... kasi may nakita rin kaming kakaibang mga karatula ng mga sayings sa barangay hall dun sa isa sa mga munisipyo sa Sapang. Yung iba, ok naman eh... tulad ng TIME IS GOLD, at pwede na rin palampasin yung PATIENCE IS VIRTUE. Pero yung top-three na pinaka-ewan sa lahat ng mga slogan (na katabi ng picture ni Ate Glo) sa munisipyo ay :

3. WHAT YOU CAN DO TODAY, DO NOT LIVE FOR TOMORROW (Anu daw?)

2. DO NOT JUDGE A BOOK BY EACH OTHER

at ang pinaka-ewan sa lahat ay:

1. POVERTY IS NOT KINDNESS TO EDUCATION. (Anlabo talaga, wow! siguro ang gusto nila parating is that poverty is not a hindrance to education... WHYEVER! DAH?! hehe)

(Itutuloy... ang part III at huling bahagi. Dis taym, seryosohan naman. peksman! hehe)

AKO AY NAGBALIK!

2004-10-15T13:33:00.000+08:00

parang kanta ni L.A. Lopez (hay naku, wala akong mahagilap na picture ni LA... sayang!)

AKOW AY NAAAAGBALEEEEKKK! (halatang hindi naambunan ng iodized salt.)
Andito na ako sa Manila. Goodbye Sapang.
At medyo nangangapa na ulit sa paggamit ng kompyuter.

Marami akong kwento. Pero gagawin ko muna ang dapat kong gawin.

MY SAPANG EXPERIENCE part I

2004-09-25T23:49:00.000+08:00

Katulad ng nasabi ko dati, nasa Sapang Palay ang rotation ko ngayon... parte ito ng COMMUNITY MEDICINE... isang requirement para sa clerkship. Sikat na sikat ang Sapang Palay sa mga clerks... kasi ito ang rest period. Sapang Paradise, ika nga. Well, may ginagawa din naman kami dun... pero marami rin kaming free time.

Kasama ko si Daddy-Yo, si Jean Pierre, at si Gene papuntang Sapang. Dahil susyal kami at ayaw namin ng hindi di-ercon na sasakyan, nagdala (si Daddy-Yo) ng dilaw na lancer (Ganda ng kulay, pre!) at yun ang ginamit naming papunta sa Bulacan.

At yun din ang nasira namin nung kami ay umuwi na. hehe. Pero mamya na yung kwento na yun.

Monday to Saturday, nasa Sapang Palay ako. Walang ercon, walang internet... kaya nga minsan lang sa isang linggo ako makapag-blog. Kaya medyo mahaba-haba ito. Mga naipong sentimyento ni broks nung nakaraang linggow:

Dumating kami sa Sapang ng mga 2:30PM... siempre, komo baguhan lang sa place na yun, hindi namin alam kung san kami pupunta. Pumunta kami sa ward kung saan meron mga hospital beds. Walang pasyente. Sa isip-isip ko, sobrang hindi na na-m-maintain yung mini-hospital na yun. Puro vandal ang mga hospital beds. Madumi ang kwarto. At yung ibang mga double deck na kama, parang bibigay na. Kawawa ang mga pasyenteng ma-c-confine dun.

Teka... wala namang double deck beds sa hospital ward a!? Actually, walang hospital ward ang Sapang... Wag niyong sabihing...

Nyek! Napunta na pala kami sa tutulugan namin. Kulang na lang eh mga steel bars at mukha nang kulungan sa Balubad prison. (Buti na lang hindi orange ang uniform namin... buti na lang!!!).

Siempre, ang una kong tiningnan eh yung jebsite. Ang saya-saya ng CR namin. Kakaiba. Pwede nang tamnan ng kamote sa dumi. Tatlong shower rooms, tatlong jebsites, tatlong lababo, at apat na urinals. Ayos! Pwede na yun sa 15 lalaki na kasama ko sa kwarto. Pero napaisip din ako at tiningnan muli ang CR. Parang may kulang eh. Ah, di bale na.

Nagmasid-masid na ako sa labas. May basketbol court, may swing, may slide, may mga askal na naglalandian. UNDER RENOVATION ang center, so medyo magulo ang setup. Tiningnan ko ang kitchen, at naalala ko na kami nga pala ang magluluto ng sarili naming pagkain. Sumilip ako sa dorm ng mga girls...

Badtrip.

Ang ganda ng tinutulugan nila. Maayos. Maaliwalas. Pati ang CR...

Na-renovate na kasi yung kwarto nila.

Eh bakit yung sa'min, parang 100 years nang napabayaan? Hindi naman siguro ancient ruins yung tulugan namin para i-preserve nang ganun!

Ang daya. It's ampeyr!

Pero ok lang. Cowboy na kung cowboy. Pero sana man lang nasabihan kami na ganun yung tutulugan namin nang nakapagdala ako ng jungle bolo at rifle... mahirap na, baka bigla lang may tumuklaw na ahas or sumthing like that na nagtatago sa kwarto namin.

Lumapit sa'kin si Jean Pierre (talagang binubuo ko yung pangalan niya... para mala-telenovela ang dating). "Pare, nakita mo na ba yung CR naten?"
Ako: Oo, bakit?
Jean Pierre : Anung "bakit"? Napansin mo ba na walang pintuan dun?

ANG AMING CR. BOW!

My gulay! Tiningnan ko ang CR namin. Wala ngang pintuan. May kapirasong pader lang na naghihiwalay sa mga showers at jebsites... pero wala talagang pintuan na mag-c-cover ng katawan namin. Magkakakitaan kami! Yaak! Kitang kita kung sinu yung nag-d-download sa jebsites! So kaya ba tinawag na UBE (Ultimate Bonding Experience) ang Sapang... dahil magkakakitaan kami ng kaluluwa?

Lagyan mo ng ale na humihingi ng ticket ang panlabas na pinto ng CR namin at akala mo ay nasa HOUSE OF HORRORS ka na ng perya. Dami putik. Dami lumot. Mabaho. Mahina ang tubig. TUBIG! Binuksan ko ang gripo. Medyo ma-brown-brown siya. Ang saya. Amazing! Wala namang amoy (wala nga ba?). Oh my freaking gulay. Parang nakinita-kinita ko na ang balat ko na tinutubuan ng mga halamang ugat. *kamot*

Pero luminaw naman ang tubig... buti na lang. Bumili yung mga kasama ko ng mga plastik na pinangko-cover ng mga table (yung may mga flower and basket of fruits na design), naglagay ng mahabang pisi at isinampay ang mga table covers. Ayus... instant privacy. May fruity designs pa! Matapos kong ayusin ang mga gamit ko, naligo na ako.

IT'S SHOW(ER) TIME!

Hindi maganda ang feeling ko nung nag-shower ako. Binuksan ko yung shower. Prrrrukkk! Para akong tinamaan ng bala. Hindi pa-sabog ang shower sa Sapang. Tiningnan kong maigi. Yung paglabas ng tubig mula sa shower spout, naka-concentrate lang sa mala-5 peso coin na area sa sahig. Anu ba yan.

Sabi ko sa inyo hindi maganda ang feeling e. Kasi ang feeling ko kapag nag-sh-shower ako eh parang jini-jingle-an ako ng isang higante. At talagang hinaharap ko pa yung mukha ko ah! Hehe. Buti na lang at hindi mainit-init yung tubig. Naykupu. Isang buwan akong ji-jingle-an ng higante. Haaay. (jingle bells, jingle bells, jingle all the way!)

Hinati kaming mga clerks (mga 34 kami) sa tatlong grupo : may FIELD kung saan sila yung pupunta sa community para matingnan ang kundisyon ng mga residente ng Sapang Palay, may OPD (out patient) kung saan sila yung titingin sa mga pasyente na pumupunta sa health center, at may MESS... yung mga nagluluto ng pagkain para sa lahat. Umiikot ang duties... so kung FIELD ako ngayon, OPD ako bukas, at MESS naman ako sa isang bukas.

Inaamin ko naman na hindi ako maruning magluto e (o di ba, wala pang kwento, depensib na kaagad!). Maski maghiwa ng kamatis... siguro papalpak pa akow. Mahirap magluto... lalu na kapang humigit pa sa trenta ang papalamunin mo. Pero epektib ang mga ka-grupo ko. Kung anu-ano na ang niluto namin ("nila" pala... ako ang "entertainer" at "coach"! hehe). Kaldereta. Tinola. Arroz Caldo. Hmm... sarap. At enjoy ang pagluluto. Madalas kaming magtawanan. Sinabi ko sa mga-kagrupow ko na magpa-merienda rin kami. Fishballs at Sago. O di ba? At siempre, ako ang nagtimpla ng sago. Tunawin lang naman ang asukal, kaunting patak ng banana essence, at lagyan ng tubig. Lagyan ng malaking tipak ng yelo...tapos! Bumili na kami ng sago na maliliit (yung pwede mong higupin sa i-straw at ipang-sumpit sa katabi mo) at luto na. Nilinis na lang namin ito at nilagay sa arnibal. Sigurado akong masarap yung tinitimpla ko. Kalalagay ko lang ng tubig sa arnibal. *tikim tikim* Naku... ang tabang! Hanap pa ako sa kitchen ng asukal... pero wala na! panu na yan? Isip-isip. (background music: McGyver). Aha! May maple syrup akong nakita sa kitchen. Hmmm... Ilang sandali ang nakalipas, tinanggap ko na ang mga papuri nila sa kasarapan ng aking sago. Hehe. Masarap pala, ah?. Hindi lang nila alam. Bwehehe. (Oo nga pala... yung kaunting patak ng banana essence na sinabi ko... joke lang yun. Ang totoo... nabuhos din yung banana essence sa sago. Kaya medyo na-high kami sa sagong tinimpla ko... hehe) Patok ang pishbol at sago. Salamat sa Caro Maple Syrup.

Itutuloy...

EPEKTIB ELEKTIBS PART II: RADYOW AT FAMILY MED

2004-09-18T14:51:00.000+08:00

...continuation

Hayy... may gulay. galing kami ng Sapang Palay, Bulacan. Pero mamya na ang kwento nun. tapusin ko muna ang unfinished business ko with my electives.

Sa Cardio nga pala, nagkaroon kami ng pagkakataon na magturo ng BLS (Basic Life Support) sa mga nursing students. May practical exams sila at kami ang nagtuturo sa kanila para pumasa. Siempre, feeling expert na ako... pero sa totoo nyan, sa lahat ng "MAYDAY" na ginawa ng team namin, eh parang mabibilang mo lang sa kalahating kamay ang mga nabuhay (oi, hindi kami ang may kasalanan nun ah!). Grabe, ang kukulet ng mga estudyante ngayon! (O sadyang tumatanda na ako? hehe... naks... kahit pala papaano eh nag-"mature" ako! Woohoo!!). Sari-saring mga estudyante ang naturuan ko. May mga magaganda, feeling magaganda, cute, pa-cute, mga insecure, feeling genius, kulang sa pansin, wacky, madaldal, ma-angas, mayabang, clueless, jologs, walang pake, kinakabahan, sobrang magalang, nerd, OC-OC, atbp. pero talbog silang lahat sa isang ito: feeling mamamatay na.

Dahil hindi naman kami na-s-supervise ng mga duktor, may mga panahon na pumunta muna ako sa INTERNET-an para mag-blog... hanapin niyo yung isa kong post kung saan nagnakaw ako ng sandali para mag-post dito... hehe. (August 23, 2004 ata yun) Actually, nung araw na iyon, nung bumalik na ako galing internet-an para magpakita sa mga duktor, na-salubong ko yung isa kong co-clerk sa may emergency room... naghahanap ng stretcher. Nalaman ko na lang na may nursing student na nangingitim at dapat ibaba sa ER kasi mukhang nag-v-ventricular tachycardia (isang posibleng delikadong rhythm ng puso). Pumanik ako kung san nagbibigay ng practical exam yung mga duktor, at ayun, nakita kong may nakahiga sa sahig habang kina-carotid massage ng mga soon-to-be cardiologists yung pasyente (para bumaba yung heart rate ng nursing student kelangan ng carotid massage... medyo mas mataas pa kasi sa 170 ang heart rate niya!... Imagine kung sa isang segundo eh mahigit tatlong beses tumibok ang puso mo... bilis nun, di ba?). GRABE, TOTOHANAN NA ITOWWW! Binaba namin yung pasyente at napunta sya sa critical care ng emergency room. Nilagyan ng mga electrodes ng cardiac monitor para malaman ang rhythm ng puso niya. Buti na lang ok siya at hindi na niya kelangang i-cardiovert (yun yung gagamit ng paddle tapos may electric shock). Ang rhythm ng kanyang heart ay sinus tachycardia, hindi delikado. Siguro, kaya cya nagkaganun e dahil kinabahan cya sa practical exam na binibigay namin! (Bwahaha... nakakatakot pala kami). Pero dapat ma-imbestigahan yung batang iyon, baka may iba pa siyang sakit. Lahat ng exciting na pwedeng magyayari, nangyayari sa rotation ko! hehe.

PANGALAWA : Radiology. Ang rotation na ito ay sapilitan. Hindi ko ito pinili. Matapos ang napakasayang pag-stay ko sa Cardio... dito ako nabagsak. Wala namang masyadong ginagawa sa rotation na ito... kaso siguro, kulang lang sa coolness yung mga residente. Masasabi ko na hindi ako nag-enjoy sa rotation na ito. Ewan. Basta hindi ako nag-enjoy. Pero marami rin akong natutunan, kaya sulit na rin naman ang pag-stay ko dito. Unang araw ko pa lang eh na-boljak na kaagad ako... hindi ko kasi alam ang gagawin ko tapos kulang ang endosrsement sa'kin. OK lang. Nakakatawa nga kasi may isang consultant (ang pagiging consultant ay isang tanda na ikaw ay magaling, mahusay, at matanda nang duktor) na napag-kamalan na technician yung isang duktor na utus-ng-utos sa amin. Bwahaha.

PANGATLO : Family Medicine. Enjoy din ako dito! Masaya sa rotation na ito. Mababait yung mga residente't mga consultant. Sayang nga at isang linggo lang ang stay ko rito. Meron kaming nakasamang estudyante dito : Si Zedrick. Isa siyang German. Matangkad, maputi, artistahin... at hindi naman siya mukhang komunista. Kaya nga't tuwang-tuwa sa kanya yung isang duktor sa FM na medyo ... hmmm...bading. Exag ang atensyon na binibigay kay German frankfurter. Siguro, ganyan lang talaga tayong mga Pinoy, excited makakita ng foreign-jerr. Pero pagdating sa tanungang medikal, aba, siempre mas bibo (at smart) pa rin ang mga neytib na itlog keysa sa German frankfurter na iyon. Hehe. (Actually, magagaling na mga duktor tlga ang mga Pinoy eh...mabilis mag-isip, at wais. ewan ko nga ba kung bakit mababa sweldo nila dito. Yung iba tuloy, nag-n-nursing na... sayang!).

May natutunan din naman akong German : ich habe Kopfschmerzen (ang bigkas ay iH hah-buh kopf-shmeR-tsuhn) na ang ibig sabihin ay : IT'S LIKE, YOU KNOW, MY ULO, IT'S SO SAKIT!

EPEKTIB ELECTIVES part I : CARJOW

2004-09-16T07:13:00.000+08:00

Tapos na ang rotation ko sa Electives. Bale, sa kabutihan ng institusyong aming pinapasukan, binigyan nila kami ng dalawang buwan para magkaroon ng pahinga "kuno". Naka-isang buwang "pahinga" na ako... nagulat nga ang aking mga ka-church at para akong isang kabuti na biglaang lumitaw na lang. Sa Electives, ikaw ang pipili kung saan mo gustong department ma-assign... siempre, pinili ko na yung mga magaganda.

UNA, sa MEDICINE-CARDIOLOGY. Sangkatutak na ECG ang nabasa ko doon. ECG=Electrocardiogram. Basta isa siyang strip ng papel na parang d-in-rawing-an ng 5-yr old na bata... puro linya, linya. Yung pagtaas o pagbaba ng mga linya eh nag-r-represent ng electrical activity ng heart... parang yung mga seismograph na ginagamit ng PHIVOLCS kapag may tsunami... este... lindol. Malalaman mo sa ECG kung malaki ang puso mo, kung na-heart attack ka na, kung malapit ka na mamatay. Pwede mo ring malaman sa ECG kung patay ka na. hehe. Isa sa mga pinagyayabang ng mga clerks na nanggaling sa Cardio ay ang abilidad na ma-i-interpret ang mga ECG na 'yan. Yang picture na yan, isa yang example ng ventricular fibrillation. Kapag ganyan ang pasyente mo, pwede ka na mag-relax... KASI MALAPIT NA MAMATAY YUNG TOXIC MONG PASYENTE! Joke lang. Dapat, kumuha ka na ng paddle, sumigaw ng "CLEAR!", at bigyan ng jolt of electricity ang pasyente. Tapos kapag naging stable yung pasyente, mag-pose na sa camera dahil naitawid mo na cya from impending doom. Kapag naging asystole (flat line) naman ang pasyente, kumpulin ang mga kamag-anak sa isang tabi at simulan na ang "Nagawa na po namin ang aming makakaya, ngunit..." na i-script. Oo nga pala, madaming pakain sa rotation na ito. Madalas, sagot ng mga drug companies ang breakfast at lunch. Mga medrep yun na nagbebenta ng gamot, nagpapalakas sa mga duktor kaya may pakain. Kaya lang, siempre, tinataasan ng mga drug companies yung presyo ng mga gamot nila para lang dun. Tsk! tsk!

Magagaling yung mga soon-to-be-cardiologists na nakasama namin. Or siguro, talagang lamang lang sila ng kaunting basa sa amin kasi mas matatanda sila... hehe. Maganda sila makitungo, hindi katulad ng mga ibang nagmamagaling na residente. At nakapanood pa ako (nung duty ko) ng isang DVD movie... uhm, nakalimutan ko na yung title pero si Ben Affleck yung bida tapos naka-invent siya ng isang device na nakakakita sa future. O di ba? Sarap mag-duty!

... itutuloy....

(mga pips! papunta na akong Sapang Palay, Bulacan sa mga susunod na oras! waaaah!)

sidetrip lang

2004-09-09T17:42:00.000+08:00

iaantok ako at walang magawa.
pero may special treat ako sa mga fans ko (yes! bwahaha... kathang isip ko rin sila.)

downloadable wallpapers only from payb-pifty!
(actually, mga latak ito ng pagtangka kong palitan ang template ng blag na ito.)

just click on the link, right click on the image and SET AS BACKGROUND. Wala lang.

Pa-cute, at pwede!

hehe.

halu-halong kwento part I

2004-09-06T18:27:00.000+08:00

Masaya ang araw na ito... nakita ko kasing palabas ng ospital si "Mrs. Pickwickian Syndrome"... isa sa mga pinaka-paborito kong pasyente nung Medicine Rotation namin. Ang laki ng pinangayayat niya. Dati, nakita ko siya sa ICU, hindi ko malagay yung BP (Blood pressure) apparatus sa braso niya... kasi hindi kasya... sa kamay lagi kinukuhanan ng pang-BP yun. Mala-troso yung mga galamay niya... hindi ako nagbibiro, mga apat na braso ko siguro ang katumbas ng isang braso niya. Hindi exag yun a.

Natutuwa ako sa kanya, atsaka sa asawa niya. Kung misis ay hugis king-size bed, si mister naman, siguro, parang kabayo ng plantsa (o di ba? konek!). Maraming nagsasabi na true love nga ang nangyari sa dalawa, kasi, hindi naiwan ni mister si misis kahit anu pa man.

Ngayon, malaki ang pagkapayat ni Mrs. Pickwickian... pero siguro ikamamatay ko pa rin kapag nadaganan niya ako. Nangiti siya nung nakita niya ako... at masayang masaya dahil makakaalis na siya ng ospital. Siempre, ako rin, masaya. Kahit hindi ko siya naging pasyente, kilala niya ako (siempre, gwapo e! hehe).

Sarap ng feeling kapag nakakalabas ng buhay yung pasyente sa ospital. The fat lady does sing... at yun ay sa tono ng "I Will Survive".

*** *** *** ***

Perstaym kong mag-library kanina. Meron kasing research na kelangan kong hanapin, at mukhang wala sa internet. Meron akong nakasalubong na cute girl dun. wala lang... ang cute talaga niya. hehe. Mukhang mapapadalas na ako sa library.

*** *** *** ***

Radiology na ang rotation ko. Actually, ayoko sa rotation na ito kasi ayoko ma-expose sa radiation. (Mahirap nang mabaog! hehe. Kelangan i-preserve ang future). Nag-trip-trip kami kanina sa Ultrasound section... in-ultrasound ako. Maganda ang mga internal organs ko... normal lahat... pwera lang sa kanan na bato ko. Laking gulat ko na lang ng sabihan ako ni doc na "Wala ka bang nararamdaman?"... Nakita ko ang ultrasound ko... merong pelvocaliectasis ang right kidney ko. Hindi ko na i-e-explain. hindi naman nakamamatay yun e. Yung isang kasama ko sa Medicine Rotation... nag-trip-trip lang din... at may nakitang cyst sa ovary niya. Kaka-labas lang niya from the hospital. Grabe. May magic ata yung ultrasound sa USTe. Nagkakasakit ang anumang dapuan! hehe.

*** *** *** ***

Sige na, tama na muna ito. baka hindi ko maabutan yung Mulawin! hehe

BYE BYE NA SA MEDICINE ROTATION

2004-08-26T19:06:00.000+08:00

Wala na naman kaming pasok ngayon, umulan kasi ng malakas kahapon at tumaas ang tubig dito sa USTe... alam nyo naman, kapag umuulan eh nawawala halos lahat ng gusali sa Espana. Palibhasa, sa dangwa malapit ang apartment ko... kaya yung baha... may palutang-lutang na mga bulaklak. Susyal ang mga kanto children sa street na ito... naliligo sa baha na may rose petals.

Kaya perfect ang araw na ito para magbalik tanaw. Hindi ko halos napansin na magda-dalawang linggo na mula nang ako ay matapos sa rotation ko sa MEDICINE. Sarap makita nang pangalan ko na nakapaskil sa bulletin board sa portion under THOSE WHO PASSED MEDICINE. Woohoo!!

Yung pasyente ko na galing California, bale binawian na siya ng buhay. Medyo ma-drama yung pagkamatay niya. Actually, medyo nagpantig din yung tainga ko sa mga tao nung araw ng kamatayan niya. Kasi, nag-m-monitor kami ng arrhythmias sa cardiac monitor ng pasyente ko. Yung cardiac monitor yung nakikita niyong nag-too-toot-toot sa movies... tapos nag-f-flatline kapag namatay na yung pasyente at ibig sabihin nun, kelangan nang magdrama ng bida ng mga tipong "BAKIT-MO-AKO-INIWAN,BERTING?" o "PAANO-NA-ANG-MGA-ANAK-NATIN,OSWALD?" na linya. (wala akong kilalang Berting at Oswald... at hindi din ako galit sa mga taong may pangalan na ganun! hehe).

Hindi maganda yung rhythm (yung iba ang i-spelling ay rythm o kaya ay rhythme. Ewan ko ba sa mga pinoy! talagang medyo poor sa isfelling. parang yung word na "strenght". hainaku. Anyway...) ng puso ng pasyente ko. Pabago-bago. Delikado yung ganun. Pero parang hindi kapani-paniwala yung nakikita namin... so nag-request kami ng ECG. Yung ECG naman, parang cardiac monitor din, kaso naka-print sa paper at hindi sa monitor screen. Aba... ibang-iba sa nakikita namin sa monitor ang ECG! Sa monitor, naghihingalo na yung pasyente, sa ECG (na mas reliable), eh medyo ok ok pa! Sinabi namin sa heart station kung pwede palitan ang cardiac monitor (isang madilaw na NINOY ang bayad sa cardiac monitor bawat araw...) para mas alam namin kung anu gagawin. Ang sabi ba naman nung manang... "Eh ta-tatlo lang ang cardiac monitor namin eh... atsaka ok lang yan, charity lang naman yan eh!"
Parang gusto kong bigyan ng "flatline" si manang. Naaasar ako lalo na sa mga taong ma-deskriminasyon sa mayaman at mahirap. Pare-pareho lang namang binubulate yung dalawa, ah? Grrrr...

Nag-give-up na yung pasyente ko. Mga 10am, wla na siyang hininga. Na-autopsy siya mga hapon na. Nakita ko ang bawat lamang loob niya: utak, puso, baga, bato, pantog, anu-na-nga-ba-yung-tagalog-ng-ginagawang-isaw?, lapay, tiyan, ah-bituka!, thyroid,adrenals, atbp. Sobrang malayo sa normal ang itsura ng mga laman-loob niya, nag-b-badya na talagang malala na ang sakit niya. Isipin niyo na lang na yung puso niya, dalawang beses ang laki at kapal. Isa siyang taong may malaking puso... literally.

Masaya yung huling duty namin sa Medicine Rotation. May pa-grand duty pa kami. Ang saya! Sa araw na iyon, dalawang beses akong nasabihan (ng magkaibang tao) na ang kinis daw ng mukha ko... na medyo na-weirduhan tuloy ako. Di na lang sabihin na gwapo ako e. hehe. Sa bagay, may lahing dayuhan talaga ako... 1/16th Chinese noodles, 1/16th Spanish bread, at 7/8th's na itlog na neytib. Ah.. meron pa palang doktor na nagtanong:

doc : are you from Ateneo?
ako : Wuzzat? Uh... I mean, no.
doc : Well, you certainly sound like one.

Ayan, napag-isip-isip tuloy me kung how mag-say yung mga Atenista... like, you know, why did the manggagamot make sabi like that to me. Meron din mga intern na nagsabi sa akin nun. WHYEVER! THUHH!! hehe.

Ang TEAM 2 : Pasaway na team ng medicine... tagagulo ni Dr. Go at suki ng lahat ng mga conferences... yan ang team ko:

si KRIGI, ang superclerk, at NIKKI, ang look-a-like ni Pia Guanio... dalawang nilalang na daig pa ang tambutso ng San Mateo Bus sa ka-kayosi. Sa grupo namin, silang dalawa lang ang nagy-yosi... at mga babae pa! Etong dalawang ito ang palabirong nag-s-"seduce" sa akin bawat araw. Bibigyan daw nila ako ng "rite of passage".At nagtataka sila kung bakit walang epekto sa akin ang mga hirit nila. Eh mala-sigarilyong amoy pa lang ng mouth nila, bagsak na e. Pero ok 'tung dalawang 'to. Kewlgurls! si VIKKI, ang pinakamatanda at pinaka-healthy, at SARAH, ang prinsesa... sila ang mga pinaka-benign (walang pasyente). Madalas mo silang makikita na nakahilata sa double deck na kama. si ALLAN DADDY-O... pinakamayaman at pinaka-matalino sa grupo. at pinaka-OC. 2 na ang anak niya... na hindi naman kagulat-gulat kasi mukha na rin naman siyang matanda. hehe. si JEAN PIERRE... ang antonio banderas look-a-like, bansot nga lang. crush ito nang isa kong prend na itatago ko na lang sa pangalang Areefah Alonto Adiong. hehe. si PONG, the ideal man, si JEFF, da kewl guy, si KIM, ang bababaerow, at si GENE, ang fallen "angel" ni Dr. Go. Mga makukulit na ka-grupo. Efficient, pero makulit. Yung kulit na tipong kasukdulan na pero hindi ka pa rin maiinis. at siempre... AKO. o, wala nang deskripsyon. kilala niyo na ako.

Na-m-miss ko na yung team mates ko (na ako pala ang leader... mantakin niyo?). Madalas kami magkita sa mga corridor ng PAY Hospital (Opo, wala ako ngayon sa charity. Yung mga patiente namin, sosyal, mayaman, mabango, pero nabubulate rin!)... at pag nakikita ko sila, bumabalik na naman ang mga ala-ala ng medicine rotation.

Ma-m-miss ko rin pala si Emer at Janice (bigkasin as "Ja-Nesss"), ang epektib na residente ng team 2 at team 1. at si Arthur din, ang aming kakaibang Indonesian resident (na mukhang cartoon character sa Simpsons) na tinutukso namin kay Bambina at Berns. hehe.

Ito ang mga alaalang masarap alalahanin... lalu na't umuulan at malamig. Samahan mo pa ng kape sa i-Starbucks.

Bwehehe

2004-08-23T15:29:00.000+08:00

Wala lang. Gusto ko lang mag-post ngayon.
Nagtuturo kami ng BASIC LIFE SUPPORT sa mga nursing students ngayon.
Dapat.
Pero ako, pumuslit muna para mag-internet.
Bwehehe.
Nakaw na sandali.
Kaya ko eh! :-)

TIME FOR A BREAK. (wish ko lang)

2004-08-09T16:17:00.000+08:00

Ayan. Yung pasyente kong sinasabi nung nakaraang post ko na sadyang nag-patoxic ng aming, gabi... gusto niyo ba malaman yung sakit niya?

Dilated Cardiomyopathy with Left ventricular hypertrophy, mitral regurgitation, tricuspid regurgitation, aortic regurgitation, in congestive heart failure, Class IV-D, community acquired pneumonia III-A, diabetes mellitus type 2 with retinopathy and nephropathy, acute renal failure due to congestive heart failure on top of a chronic kidney disease probably due to diabetic nephrosclerosis, Complicated urinary tract infection, urosepsis, breast cancer R s/p modified radical mastectomy s/p chemotherapy (? drugs), acute cholecystitis s/p laparoscopic cholecystectomy

Ang saya ano? Hanggang ngayon, tino-toxic ako ng pasyente ko. Madalas kong sabihin kay Berns na napapagod na ako. *haay*

Actually, nalulungkot na ako sa pasyente ko, dahil mukha cyang candidate for ... alam niyo na iyon! nakakalungkot lang at hindi ko na nakilala ng lubusan yung pasyente ko dahil naging comatose na siya bago pa man ko siya matanong kung anu ang peyborit kolor niya. At yung mga alternates ko (yung mga kawawang nilalang na nagbabantay sa kanya kapag hindi ako naka-duty) eh naaasar na sa akin sa ka-toxican ng pasyente ko.

akala ko nga namamanhid na ako sa sangkatutak na nilalang na nakita ko nang namatay. Pero hindi pa rin eh. medyo naging dramatic nga yung moment namin dalawa ng kapatid ng pasyente ko. pang-FAMAS. *haay*

o tama na yan.

inaayos namin ngayon ang mga papeles para sa aming INTERNSHIP. Parang clerkship din ang internship. medyo elevated nga lang ang status. Ang pagkakaiba lang e ang intern, may clerk na mauutusan. hehe. pero ganun din halos. isalpak mo ang "intern" kapalit ng "clerk" sa clerkship... ayun... INTERNSHIP!

kaya naman nakita ko na ang placement ko sa batch namin. out of 300+ na medical students, ako ang pang... (tan-tananan!!!!) 26. proud na ako dun. kaso, sa barkada namin, ako ata ang pinaka-mababa ang ranking. (Opo, puro mga nerds po ang kasama ko. Yung mga tipong nerds na hindi halatang nerds. Yung mga aakalain mong gimikero-at-pabaya-sa-pag-aaral-pero-nerd-pala type of nerds.)

Binili nga pala ako ng bagong digital ("jeejeetal" ang bigkas kapag bungal ka na) watch ng erpats at ermats ko. TIMEX Ironman na 30 Lap. Model 53952. Ako ang pumili ng relo, gusto ko digital kasi para madaling mag-monitor ng pasyente.

ang kaso, nagkapareho kami ni Emer ng watch. Dr. Emer ang aking dakilang residente. pero ok lang. (oo, natanong ko na sa pawnshop, hindi sila tumatanggap ng jeejeetal! hehehe).

Pero grabe, natutuwa ako at meron akong relong bago. Kasi yung relo na suot-suot ko, nung 3rd yr hayskul student pa ako nun eh! Pinapalitan lang yung strap para kumasya. Hehe. naghahanap ako ng games eh... pero wala akong makita. :-)

Haay. duty na naman bukas. Sana maganda ang kinalabasan ng araw na iyon.

WASAKUNGWASAK

2004-08-05T17:41:00.000+08:00

kaasar.
Di na naman ako nakatulog kagabi.

shucks.

ay hindi pala.

"shock"s!!!

as in kelangan ko ng electric shock para magising ang latang-lata ko nang katawan.

Kasinamani.

may pasyente ako na dumating ng 10:30 ng umaga... pero... na-admit lang nang 3:00am. Hay naku. kakaiba talaga.

Hindi lang yun.

naka-schedule pa ako na mag-report tungkol sa SEPTIC SHOCK nang 1:00 pm. ang galing nu? parang sinasadya.

shucks.

ay mali.

shocks.

pero bukod pa dun.

meron pa akong admissions conference bukas.

which means...

kahit tuyong-tuyo na yung mga mata ko sa kaka-dilat eh hindi pa rin ako makakatulog dahil kelangan ko pa mag-aral.

kuno.

ay oo nga pala.

na-boljak na naman ako ni Dr. Go. Hahaha. Ewan. Manhid na ako, hindi ako nakatulog. im not affected na. wala na akong pakialam. i dungker anymore.

pero sa kabila ng ka-toxic-an, natutuwa ako at nangyayari sa akin ito. Ako na lang ang nakakaalam kung bakit. basta ang alam ko, makakatulog na ako.

wasak kung wasak.

i dungker.

matutulog na ako.

Pakikipag-agawang "base" kay kamatayan.

2004-07-22T12:30:00.000+08:00

     Nung nakaraang duty namin, feeling ko, pinaglalaruan kami ni "kamatayan" (kung meron mang ganun.). Umaga pa lang, ang dami na naming m-in-mayday. "Mayday" ang tawag sa isang pagkakataon na malalagutan na ng hininga yung pasyente kaya kaming mga clerk ay dapat ng ma-turete dahil dapat mabuhay namin yung pasyente na yun. Siguro mga 1... 2..., ah, mga tatlo ang mayday namin... yung una na-tigok. yung pangalawa, na-dedbol. yung pangatlo, na-tsugi. Ang iskor ay 3-0 in favor of Mr. Death. Kung ikaw yung gumagawa ng chest compression (yung d-in-e-depress yung dibdib para may sirkulasyon sa dugo), ma-f-frustrate ka kasi nakakapagod yung ginagawa mo tapos mamamatay lang yung pasyente. At siempre, andyan yung isang tribong kamag-anak sa tabi mo na nag-iiyakan.
      Oh, my gulay.
      Yung katabi ng isang pasyente ko (na hindi naman tsugi material, buti na lang!), bigla na lang umungol ng umungol. Kahit hindi ko siya pasyente, siempre, pinuntahan ko, at nag-panggap na alam ang gagawin. hehe. Kinuha ko blood pressure niya... normal naman. tiningnan ko ang vital signs monitoring chart niya... yung GCS niya ay 4. Ang GCS o Glasgow Coma Scale ay ginagamit para malaman ang consciousness ng isang tao. Ang perfect ay 15. Kapag mas mababa sa 8, malamang comatose yung pasyente. Sinabihan ko yung clerk na in-charge sa kanya...

ilang oras matapos...

pinag-kakaguluhan na yung pasyente. Biglang nanigas, at hindi makahinga. May dugo na lumalabas sa kanyang nasogastric tube. Na-turete nga yung hina-handle ko na patient kaya lumipat muna siya sa pinaka-dulong kama. Pinasakan ng tubo yung pasyente para maka-hinga ng mabuti. nag-iiyakan na yung mga kamag-anak niya. Biglang dumugo yung tenga ng pasyente. Inatasan si Berns na i-refer yung pasyente sa Neurology Department. Sinamahan ko siya.   Pagdating namin dun, may 3 duktor. Yung isa, naglalaro ng SIMS. Yung isa, mukhang kaka-friendster lang at nag-close agad ng windows. Yung isa, nakahiga sa sala.

Sinabi na ni Berns na merong toxic na pasyente at i-r-refer sana sa kanila. Ang tanong sa amin : "Eh bakit niyo naman i-r-refer sa'min yan?". Sinabi ni Berns ang dahilan : kasi wala ng ulirat yung pasyente at nagdurugo na siya sa tenga (pwedeng may bleeding sa utak na lumabas). Natawa yung mga residente. Parang wala lang yung sinabi ng kasama ko. At pa-biro pang sinabi : "Talaga? eh yung mata niya, nagdurugo ba?".

Ch-in-eck ko kung nagdi-dilim ang paningin ko... hindi pa naman. Merong parte sa akin na gustong sumigaw na "Hoy! Mamamatay na yung pasyente, kung anu-ano pang ginagawa ninyo dyan?". Nakaka-frustrate talaga, anu! Si Berns, hindi na nakatiis. Hinatak na lang ako palabas ng room. Feeling ko nung mga panahong iyon, natalo ako sa lotto.   Parang nakita ko nga si Ariel Ureta na sinasabing hindi ko napalanunan yung 100 million jackpot prize.   Naghanap ako ng PUSH-BUTTON-TO-EJECT-NEUROLOGY-RESIDENT-ON-DUTY pero wala akong nakita. Haaay.      Itutuloy...

MGA PASYENTE KONG MUTANT

2004-07-10T18:05:00.000+08:00

Sa lahat siguro ng mga clerk, isa ako sa mga "mapapalad" na nagkakaroon ng kakaibang mga pasyente. Hindi naman sila mukhang mutant talaga, at hindi ko sinusulat ito para pagtawanan sila. Napaka-uncanny lang talaga nila! At dalawa sa kanila ang naging "x-men" na. (na-blag ko na sila, di ba?).

Si SLASHER
Dun sa psychiatry, may naging pasyente kami na may superpowers (daw!). Ang tawag niya sa sarili niya ay "Justice", tagapagtanggol ng mga inaapi. Nung narinig namin ito, hindi na napigilan ng mga kasama kong tumawa. Dedma lang ako. Bilib nga sila sa akin e, dahil hindi daw ako natatawa. (Eh panu naman ako matatawa, eh totoo naman yung sinasabi ni Justice! bwehehe... joke lang!).

Madami talagang may sayad sa utak dito sa Pilipinas. Pero minsan, nakakaawa din sila. Yung naging pasyente ko sa psych, kakaiba. Tawagin ko siyang "Slasher". Dinala siya ng mga pulis sa psychiatric ward dahil pinagsasak-sak niya ang kanyang tatay. Malalim tumingin itong mutant na ito. Hanggang ngayon, nakabaon pa rin sa kukote ko ang ka-angas-an niya. Medyo natakot ako nung una ko syang nakilala. Pero nung tumagal, naging ok na ang pakikitungo niya sa akin. Actually, medyo ako nga lang ang pinag-kakatiwalaan niya dun sa psych ward. Nung paalis na ako, hinihingi niya ang phone number ko... tawagan daw niya ako kapag may problema siya. Hindi ko binigay. At hindi ko na rin nakita si Slasher.

Si BLACK CHAMELEON
Actually, si Black Chameleon ang dahilan kumbakit ko naisip ang thread na ito. Meron siyang micromelia ng kanang kamay at paa. Bukod dun, meron din siyang Hansen's disease o ketong. Tapos, meron din siyang drug-induced hepatitis and pancreatitis. T-in-oxic ako ng taong ito. Halos lahat ata ng conferences, na-present ko na siya.

Kakaiba siya. Ang kolor ng kanyang balat ay 'red & yellow, black & white'. Dahil sa iniinom niyang gamot para sa ketong, umitim ang balat niya. Dahil sa ketong, medyo mapula. Dahil sa hepatitis, manilaw-nilaw ang mata at daliri niya. Dahil sa anemic siya, maputla ang kulay niya. O diba, san ka nakakita ng sari-saring kulay sa iisang pasyente? Walang ganyan sa States! (actually meron, hehe).

Nadidiri ang mga ka-clerk ko sa kanya, palibhasa ketongin. Hindi naman siya nakakahawa na... pero gayunpaman, pilit pa rin siyang nilalayuan. Naasar nga ako e. Grabe talaga mentalidad ng ibang tao. Sabi nang hindi nakakahawa e, pinandidirihan pa rin. (teka, anu itong nasa braso kow? Yaaaaaaaaah!!!... hehe. joke lang ulit.)

Sa una, ayaw sa akin ni Black Chameleon dahil nilagyan ko siya ng sonda. Nung tinanung ko kung kamusta na siya, sabi niya "P**ang *na ka! gina-*ago mo ang t*ti ko!". Ang bait niya 'no?

Pero hindi nagtagal, ok na ako sa kanya. Hinahanap hanap na ako, at nalulungkot kapag pauwi na ako. Tawag niya sa'kin ay "Doc Bossing". Pambihira. Kasingpayat na ba ako ni Vic Sotto? Bukas, lalabas na siya ng ospital, kaya happy kaming dalawa.

Si SHRUNKEN LOLA
ay, pasyente pala ni Berns ito, hindi siya sa'kin. hehe.

Si BLOB
May pasyente kaming tatalo kay blob sa saksakan ng katabaan, pero hindi naman ako ang nag-handle sa kanya e, so bakit ko siya ilalagay dito, di ba? hehe.

Si Blob naman, may Guillain-Barre syndrome. Mag-search na lang sa internet kung never heard ang sakit na iyon. Babae siya, pero dahil sa kanyang katabaan, nagkaka-bigote na siya (increased androgen production in obese patients... duh! hehe). isa siyang worry-freak. Madalas siyang umiiyak kapag nakikipag-usap ako sa kanya, hindi dahil sa tinutukso ko yung bigote niya, pero dahil nalalabas niya lahat ng saloobin niya sa akin. Counselor tuloy ang naging papel ko sa kanya. Mabait siyang tao. Pinakilala niya ang pamilya niya sa akin, at pinaki-taan niya ako ng picture nung hindi pa siya mataba. Maganda nga pala siya kapag walang bigote, hehe.

Ok, yan na lang muna. Duty pa ako bukas.

Marka ng isang "clerk"

2004-07-06T19:55:00.000+08:00

isa akong clerk.
in short, taga-gawa ng lahat.
major utusan, parang katulong.
tapos binabayaran ko ng 150,000 pesoses ang USTe para alipinin ako.
matapos ang pang-aalipin, tatawagin na nila akong doktor.

ang medisina nga naman, parang isang dambuhalang fraternity.

ito na ang nangyari sa akin dahil ako ay naging isang klerk:

1. lubog na mga mata ko. Oo. 36 oras ba naman nang pagbababad sa ospital, hindi ka pa ba ma-d-dehydrate non?

2. paranoid na. Makita mo naman ang samu't saring sakit, feeling mo talaga eh nahawa ka na. Lalong ito ang naging feeling ko nung nag-rotatena ako sa San Lazaro or sa Medicine.

3. napapangiti kapag nasa loob ng mall. Wag mong sabihing "exag!". achievement na yan kapag makanood ka ng sine, or makapasok sa megamol. minsan, naiisip ko rin "Wow... ganda pala ng mall na itow". Siempre, nakakapag-ipon ako ng kaunti dahil pagkain na lang ang ginagastos ko at hindi na sa gimikan. yun nga lang, sa barkada ako ang pinaka-"uncool" dahil habang lahat sila gumigimik, ako naman, naka-puting uniform at tinutulak ang stretcher ng may TB kong pasyente sa X-ray department. dyahe talaga! pero wag ka, nagkaroon ako ng oras manood ng Spiderman2 noong nakaraang linggo. Nung nakita ko yung blag na ito muli, sabi ko sa sarili ko "Aaah... si spiderman nga pala yung tukmol na naka-balandra sa website ko!" hehe.

4. stress. ayan, kaya nga lagi akong nag-i-istress-tabs. pumapayat ako lalo, anak ng tipaklong na kolor yellow! nakakapagod talaga. meron din akong stress-induced atopic dermatitis na sadya namang nagpapahirap pa sa'kin. ang kati-kati kasi eh. haay.

*kamot muna*

5. nagiging utak duktor na. maraming kelangang matutunan na hindi nakasulat sa libro. nakakatuwa ding isipin na hindi mo hinahabol yung pera ng pasyente, kungdi yung kapakanan niya.

ayun. yun pa lang ang naiisip ko.

kanina, pers taym kong makakita ng nag-hysterical na kamag-anak na namatayan. May butas yung puso ng pasyente tapos na-infect yung meninges... yung bumabalot sa utak. yung kapatid ng pasyente, umiyak tapos pumunta sa harapan ko, tapos na-buwal!! nyek! pipili lang ng i-spot nang paghihimatayan eh sa harapan pa ng isang payatot na katulad ko. Pero nasalo ko naman siya.

Nakabuhat na ba kayo ng kalabaw (na kolor green? ... hehe).

BUHAY E.R.

2004-06-28T21:19:00.000+08:00

nung isang araw, isa't kalahating oras lang ako natulog.
tuwang-tuwa ako.
kasi... nakatulog pa ako. Akala ko kasi paglalamayan ko ang pag-stay ko sa ER (emergency room). My gulay. talagang toxic sa ER. Panu, lahat ng pasyente sa hospital, dun muna pumupunta. Sari-saring mga problema ang babalandra sa mukha mo.

Siguro naman napanood nyo na yung TV show na E.R. Medyo ganun ang nangyayari sa totoong buhay. Ang pagkakaiba lang eh medyo bawas ang aming pag-d-drama at hindi kami binabayaran ng milyones na dolyar. hehe. (artistahin din kami, kala nyo? woohoo!!). Dapat listo at bibo ka kapag ikaw ang na-assign sa ER. Hindi ka dapat nagpapanic kpag nakakita ka ng nasagasaan ng pison o tinamaan ng bala ng paltik o sinaksak sa mata. Kasi, kung mag-freak out ka kaagad, eh aba, kawawa naman ang pasyente mo. ma-de-dedbol.

Lola na naman ang una kong naging pasyente. Nung nilagay ko ang stethoscope sa kanyang likod, aba, eh akala ko sira na ang steth ko. Yun pala, hindi na pumapasok ang hangin sa likod ni lola (so hindi cya nakakahinga) kaya wala na ako marinig! Siempre, pa-cool effect pa rin ako... hindi ako nag-panic. Kasi, hindi ko alam na yun na pala yung nangyayari kay lola! hehehe.

Pero karamihan ng pasyente ko, highblood ang kaso. As in sobrang taas na high blood. Systemic Arterial Hypertension Stage II - Hypertensive urgency/emergency ang tawag dun kung gusto mong magmayabang sa katulong ninyo. Anak ng pitumpu't pitong puting pating, ang daming may altapresyon na pinoy! aba, pati ikaw tataas ang presyon ng dugo sa dami nila eh. Kaya nga naisip-isip ko kung mag-c-cardiology or endocrinology na lang ako. madami pasyente=madami kita. hehe.

nagkaroon ako ng dalawang pasyenteng lasing. Medyo nainis nga ako sa kanila. Yung una, akala ko comatose. Walang malay nung dumating. Siempre, mega-takbo naman kami papunta sa kanya kasi akala namin nag-aagaw-buhay na cya. Wala pang limang minuto, eh biglang bumangon! parang nakakita ako bigla ng patay na nag-resurrect! hehe. Yung isa naman, lasing na hindi makahinga. College student lang. Sa loob loob ko, "Yan! Kasi! Inum ng inom! tingan mo napala mo ngayon!"... ang sama ko no. May tuberculosis yung pasyente na iyon, nag-react yung antibiotics niya sa alcohol kaya ayun, muntik nang mamatay. Yung nagkamalay yung pasyente, nalaman ko na alam na pala niya na bawal cya uminom hangga't umiinom siya ng gamot pero tinuloy pa rin niya. Sarap ssshapakin, graaaaabe. Ang talino, hehe.

Yung isa naman, nag-re-reklamo na masakit daw ang tiyan nya. Siempre, major asikaso naman ang ginawa ko. Na-mis-interpret ata niya at ung bumalik ako sa kanya, iba na ang tingin. Nyak! (Pero cute siya, in fairness. Bading nga lang magsalita, parang si Ruffa Mae). Nagpaalam siya na kinunan niya ako sa videophone niya. Aba, nagpaalam pa e pinik-tsuran na niya ako. Naaks, flattered naman ako. May sakit talaga yung babae na yun at kung anu-ano ginagawa.

yung isa naman, inatake sa puso. Aba, buong angkan ata niya nasa ER na. Pero nung tanungin ko kung sinu yung magbabayad ng mga laboratory exams, nagtuturuan! bwahaha. Nararamdaman ko naman na natutuwa sila sa'kin kahit paano... siguro dahil maasikaso lang talaga ako. At siempre, napapatawa ko sila sa kakornihan ko. hehe. Sinabihan nila ako ng "Alam mo, ang bait-bait mo. Salamat ha?". Wow naman. sarap makarinig ng ganun. parang nawawala ang pagod (for 5 seconds lang).

O siya-siya, medyo hanggang dito na lang muna. Duty na naman kasi ako bukas... magbabaon ako ng tulog.

Gwabeh... This is iiiit, 'pre!!!

2004-06-22T18:18:00.000+08:00

Nakakailang araw na rin ako sa departamento ng internal medicine.

isa lang ang gusto kong sabihin:
this is it!

(este, 3 pala... hehe).

grabe, kung meron man sa kabuuan ng clerkship ko kung saan mararamdaman ko na ang pagka-duktor ko, eh eto na yun. miyerkules ang unang araw ko... at sa unang araw ko e na-boljak na agad ako ni Dr. Go. "Boljak" ay isang salita na nagpapahiwatig na ikaw ay "pinanis", "pinahiya", "pinagalitan", "sinigawan", ... yun, paghaluhaluin mo yung mga rekado na iyon at ikaw ay maboboljak. Isa si Dr. Go sa mga kinakatakutan na duktor sa UST. Ewan ko ba kung bakit. Hindi naman siya mukhang monster or anything. Marami kasi syang alam.... ay mali, lahat pala alam niya. kaya pag sya ang nagtanong, eh medyo may elemento ng pagka-gulantang.

si E.R. ang naging pasyente ko. madami siyang sakit. pumasok siya sa ospital kasi masakit ang likod niya to the point na hindi na cya makalakad. tapos, sa aming pagsusuri, eh nalaman namin na meron cyang spinal cord compression secondary to either breast cancer malignancy or multiple myeloma r/o Pott's disease. Meron din cyang acute renal failure prob. secondary to hypercalcemia and dehydration; hyperglycemia prob. secondary to DM type 2, steroids, or stress-induced; encephalopathy secondary to hypercalcemia or infection; community-acquired pneumonia type III; sepsis; cardiomegaly, atheromatous aorta, tricuspid, aortic, mitral regurgitation; atbp.

ok, fine!.. alam ko naman na hindi niyo lahat maiintindihan iyan e. basta may sakit cya sa utak, sa puso, sa baga, sa bato, sa sistema. mabait ang pamilya ni e.r. sa akin. madalas, binibigyan pa nila ako ng pagkain ng patago, kasi baka daw magalit yung iba kong kasama at ako lang daw ang binibigyan nila. Hehe. siguro naaawa lang sila sa'kin. sa kapayatan ko ba namang ito e...

nung nakaraan linggo, binawian na cya ng buhay... at nalungkot na naman ako. kasi nag-give-up na yung mga kamag-anak niya... hindi na bumili ng gamot, hindi na nagpa-lab tests kasi dagdag gastos lang daw eh kung mamamatay din lang, wag na ipagawa. kung sa bagay, nakatipid naman sila. pangdagdag bayad din yun sa punerarya. pero naaasar ako. nawalan na naman ako ng pasyente. tinutukso na ako ng mga kasama ko na may kalawit daw ako ni kamatayan kasi pangalawang beses na akong namatayan. hindi ako natatawa. peste.

namatay si e.r. habang binabantayan ko siya. nakita ko ang paghina ng tibok ng kanyang puso, kung paano cya nawalan ng blood pressure, kung paano naging maputla ang kanyang mukha. naramdaman kong nawalan ng init ang kanyang mga kamay. nakita kong tumigil na cya ng paghinga, habang nangingilid ang luha ng mga kamag-anak niya... at habang pinipigil ko rin ang pagpatak ng luha sa aking mukha.

"Salamat doc, sa pag-aalaga mo kay lola" - wika ng isa niyang apo.

"Nakikiramay po ako"

wala na akong masabi. umalis na ako, na gustong sumigaw. ewan ko kung bakit. hindi naman ako masyadong naging close kay lola dahil never naman kami nag-usap. Siguro dahil naaalala ko rin yung lola ko nung namatay cya. wala ako dun. etong isang ito, hindi ko kaanu-ano, pero nabantayan ko. *haay*

ganyan talaga ang buhay. nawawala. kaya nga dapat ingatan. Hay naku Lord, tulungan niyo po ako dahil kaka-reer-in ko na itong pagka-duktor ko.

NEUROTOXIC

2004-06-04T17:29:00.000+08:00

naiinis ako ngayon.
grrrrrrr........ kaka-inis talaga. sobrang inis, kailangan kong i-blag ito.

utang ko muna yung kwento ko sa eent, ophtha, and derma. Tsaka na yun.
itong sa neurology... kakaiba.

kaka-post ko lang at sinabi ko na ang toxic-toxic ko sa neuro. isang kasong nagpa-toxic sa akin ay yung kaso ni "ADD". para pa-ikliin ang istorya, nagka-stroke si "ADD" at kina-kailangan niyang ma-confine sa UST... ng mga 3AM!!

kung na-istroke ka nga naman, walang pinipiling oras.

eto na nga.

nakilala ko ang pamilya ni ADD... natuwa pa nga ako kasi ang cute nung daughter niya. Siempre, mega-explain naman ako sa kanila kung ano ang nangyari sa nanay nila, at hindi ko naman ikakaila na medyo pa-cute pa ako dahil cute nga yung anak ni ADD... hehe. nas ICU si ADD. anytime talaga, pwede siyang ma-tsugi. binasa ko ang kaso nya kaninang umaga sa libro... malaki nga ang posiilidad na mamatay si ADD. kaya nga nung tinanong ako ng cute na anak ni ADD kung makaka-recover pa siya, hindi ako makasagot. Una, hindi ko talaga alam. At pangalawa, kung alam ko man, at ang sagot ay "hindi"...siyempre, parang ayoko na ring sabihin.

syaks.

mino-monitor ko ang vital signs ni ADD maya't maya. kapag bumaba kasi ito, delikado sa kanya. in-endorse ko na cya sa duty kasi inaantok na ako at kelangan ko nang umuwi.

Kaninang umaga, nakatanggap ako ng teks sa kasama kong clerk.

mini-mayday na daw yung pasyente ko. ibig sabihin, tumigil na cya sa paghinga at hindi na tumitibok ang puso niya. siguro naman nakakita na kayo nang ganung scenario sa ER or sa Chicago Hope... or dun sa mga pelikulang pinoy na may mga doktor na sadya namang hindi marunong umarte at walang ginawa kung hindi mag-CPR or magsabi na may kanser yung bida.

namatay si ADD. nakita kong umiiyak ang pamilya niya. hindi ko matiis yung sakit na nararamdaman nila. Biglaan kasi. Nung lumabas ako sa room, nilapitan ako nung anak ni ADD, nagpapasalamat sa akin para sa lahat. EH WALA NAMAN AKONG GINAWA MASYADO! Naisip ko na napaka-saklap nung nangyari sa kanya. Hindi na ako nakapag-"YOUR WELCOME" or "CONDOLENCE"... dahil hindi ko alam ang sasabihin ko. ngumiti na lang ako. Yung ngiting nagsasabing "Kaya mo yan!".

Pinag-aralan ko ang kaso ni ADD... hindi ko na sasabihin dito kung ano yun at baka mabasa pa nang anak ni ADD kapag nag-research cya sa google tungkol doon. Naniniwala ako na hindi pa siya dapat namatay. Mataas talaga ang posibilidad na mamatay cya... mga 95% siguro. pero hindi pa siya dapat namatay. At alam ko ang dahilan.

Meron akong isang ka-clerk na nakalimot mag-monitor ng BP niya. nakatulog. nagkataon na yun yung mga oras na naging unstable si ADD. bad trip.

Kaya kinikilabutan ako kapag naaalala ko yung pamilya ni ADD... lalo na yung nag-tenkyu sa akin. Sa mata niya, bakas ang dalamhati... pero nagawa pa rin niyang magpasalamat sa akin, na para bang ang laki ng utang na loob niya sa akin. At ako naman, kahit wala akong kasalanan, eh naiinis.

hindi dapat nangyayari ang mga bagay na ganito.

WALA WALA WALA

2004-06-03T17:28:00.000+08:00

eto na ang pinakamaikling tulog ko sa kasaysayan ko.
20 minuto.

ang toxic kasi sa Neurology.

ayan... puputilin ko na naman ito.
ang dami ko nang utang na post.

nag-rotate na rin ako sa Ophthalmology, EENT, Dermatology. May kanya-kanya akong kwento sa mga ito.

pero...

matutulog na muna ako.

BUHAY SAN LAZARO

2004-04-30T20:54:00.000+08:00

Ang tagal kong nawala ano?
Kasi na-toxic ako sa San Lazaro hospital.
Kaya kung mahaba-haba ito... pasensya na ah!

Pers tings perst... enjoy ako sa stay ko sa San Lazarow. Kung hindi n'yo alam, sa San Lazaro dinadala ang mga infectious na sakit... ibig sabihin, ito yung mga sakit na nakakahawa... ang sanhi nito ay bacteria, virus, fungi, parasite atbp. Ok, para na akong pamphlet na galing sa DOH... mag-k-kwento na nga ako! :

bawat section ng ospital... hinati sa tinatawag na pavilions. typical na pang-gubyernong ospital ang San Lazaro. madumi. mainit. walang aircon. mabaho. 1577 itinayo ang hospital na ito... at mukhang hindi pa cya na-r-renovate mula noon. reflection talaga ito kung gaano kahirap ang Pilipinas. eto lang ang ospital na nakita ko na may pagala-galang mga pusa sa loob! kakaiba talaga! hehe

Sa totoo lang, may mga duktor din doon na hindi mukhang duktor. nung hinanap ko si doctor ganito... sabi sa akin ng nars "Doctor, ayun po..." sabay turo sa kwarto ng mga pasyente... pero sa loob-loob ko... "Uhmm... san dyan?".

Hehe. Ang sama ko.

PAVILION ONE : NAG-KA DENGUE NA NAMAN
ito ang Blood/Vector Borne Diseases ward. lahat ng may malaria, dengue, atbp ay dinadala dito. lahat ng sakit na dulot ng lamok atbp insekto... naku po, pinagtatanong ako ng duktor nung napunta ako dito. "Doctor... discuss dengue...". Siempre, natulala ako. Pero nasagot ko naman ang mga tanung niya. Hindi ko nga alam kung saan nanggagaling ang mga pinagsasagot ko e, pero tumatama naman. Umandar ang maabilidad powers ko, hehe.

PAVILION TWO: DOC, NAG-PUPU PO AKO
Etong pavilion na ito, talagang kina-reer ko. Ward ng Gastroinstestinal diseases. Grabe, ang daming nagtatae sa Pilipinas. hehe. Kung hindi ka maingat, pwede kang mata-i-han o masukahan ng mga tao dito... dahil hindi nila mapigil ang sarili nila, sa sahig ng ospital sila nagbabawas o kaya nagsusuka... o di ba? talagang mapapaisip ka kung bakit naka-puti ang mga duktor e... bakit hindi na lang kaya brown or black para kahit may mantsa, para hindi halata?

aaminin ko. medyo naasar ako sa duktor nag-supervise sa'kin. meron kasing isang batang kailangang lagyan ng swero (dextrose sa lay people). dehydrated cya, sobra. siguro mga 1-2 araw na lang, mamamatay na iyon.
Sabi ko dun sa duktor : "doktor, may karayom na po, baka pwede naman pong lagyan niyo ng swero yung bata... wala po kasi akong makitang ugat..."
Ang sagot niya: "Hayaan mo cya! ang likut-likot ng batang iyon! Kung ayaw niya magpalagay, eh di huwag!"
sa totoo lang, gusto kong lagyan ng swero yung leeg nang duktor nung mga oras na iyon. Buti na lang, nilagyan din niya... pero sobrang hina na nung bata. hindi na makapiglas. Umiiyak cya nang walang luha... wala na kasing tubig sa katawan niya eh!

Oo nga pala, sinabihan din ako ng isang duktor dun : "Doc, baka naman may kapatid ka na pwede mong ipakilala sa akin! Mga virgins pa kami dito...". Yaaaaak!

itutuloy....

HULING ARAW KO NA SA LEGAL MED

2004-04-22T20:11:00.000+08:00

eto na ang huling araw ko sa legal med.

tapos na ang mini-revalida namin... nakuha ko na rin yung pagka-hirap-hirap na written exam sa Crame. Bale nakapag-autopsy pa kami ng isang tao.

namatay cya sa CR. intake bigla sa puso... habang tumutugon sa tawag ng nature.

napaka-morbid talaga sa Legal Medicine.

pero may bad news na naman ako.

nalaman ko na pinaslang yung tatay ng isa kong classmate. Si Donna Cruz, katukayo ng isang artista, (mukhang artista rin cya... payotot nga lang... daig pa si Ally McBeal)... isa sa pinakamagaling sa batch namin... isa sa mga nauna kong nakilala sa medschool... ayun, medyo tumigil muna cya sa clerkship. In-armalite yung tatay niya sa bahay nila sa Bulacan. ayokong maawa. "speakless" ako... wala akong masabi kay Donna maski sa text. Pinag-p-pray ko na lang na sana magkaroon ng peace yung pamilya nila.

kaasar naman. puro bad news ata ang na-b-blag ko.

Bukas, sa San Lazaro naman kami. Infectious diseases ang drama dun. maraming may TB, may tipos, may Rabies... may na-t-tetanus. in short, nakakatakot dun... nagpabili na na ako ng N95 mask e. (yun yung mask na ginamit nung may SARS).

Sana naman makapag-church ako sa Sunday. Kelangan ko ng Times of Refreshing... hehe.

isa pang first time 'to!

2004-04-17T20:39:00.000+08:00

kaninang umaga, nasa PNP Crime Laboratory kami, sa may Camp Crame. At meron subject for autopsy... kaya naman dali-dali kaming pumunta sa morgue.

Buti na lang at hindi ako nag-almusal. kungdi, baka lumabas lang cya sa'kin. sorry, baka madiri yung iba sa mga sasabihin ko....21 ang edad ng in-autopsy namin. meron siyang labing-isang saksak sa kanyang likod. hinoldap ata cya kaninang 4am lang. matapos ang anim na oras, sinu ang magaakalang nasa morgue na cya bilang isang bangkay.

sige... mag-iingles ako... It's just freakin' weird to see that body!... dahil payat din ang katawan niya at parang kasing-edad ko lang (ok... PARANG lang... ha? hehe)... eto ang naaalala ko sa autopsy findings niya :

3 stab wounds, left upper lung lobe
1 stab wound, left lower lung
1 stab wound, left ventricle of heart
1 stab wound, left dome of diaphragm
hemothorax, 1.5L right
hemothorax, 500cc left
hemopericardium, 30cc ... blah blah blah

in short, hindi talaga makaka-survive ang pasyenteng ito. napuruhuan ng husto.

matapos ang ilang sandali, nilalagari na namin ang kanyang utak. inalis ang mga laman-loob para sa eksaminasyon. hindi na apektado yung duktor tsaka yung mortician... sanay na sanay na kasi. yung duktor nga, wala nang gown at gloves. eh ako... balut na balot ng scrub suit... pero taga-sulat lang naman ako ng dictation! hehe.

ganun pala mag-autopsy. parang palengke. tao nga lang ang itinitimbang na karne por kilo. madumi. madugo. malansa. ang hirap isipin na nabuhay pala ang tao na ito. mahirap isipin na may pamilyang nabigla sa kanyang pagpanaw. Sabagay, kung mamatay ang isang tao... wala nang kwenta katawan niya kung tutuusin. wala na yung kaluluwa niya dun e.

Sa totoo lang, hindi naman ako masyadong naapektuhan sa isang yun. madali ko siyang nakalimutan, lalu na nung makatanggap na kami ng rape cases.

Oo, sa crame, pinapadala nila ang mga alleged rape victims para ma-eksamin sila para malaman kung na-rape nga talaga sila.

at most of the time, ni-rape nga talaga sila. ng tatay, ka-live in ng nanay, boypren. kahit sinung lalaki. may isa kaming kaso, 5 y/o lang, ginalaw na. ... nang isang 8 taon gulang.

kanina, habang kinakausap ko ang isang 13 anyos na babae na ginalaw ng boypren ng nanay niya...natakot ako. kitang-kita ko sa mata niya ang pagkamuhi. Umiiyak siya... trese anyos lang, pero habang buhay niya nang pagdurusahan ang kapalastanganang ginawa sa kanya. (my gulay! lumalalim ang tagalog kowww!)

ako rin, galit na galit.

sa lahat ng manyakis sa mundo, at kung sinu man ang nag-isip ng billboard ng limtuaco na "Nakatikim ka na ba ng kinse anyos?". Hindi nila alam ang pinag-daraanan ng mga batang ito. hindi nila nakita ang nakita ko sa mga mata ng mga inabuso.

parang gusto ko tuloy magtayo ng isang foundation sa mga biktima ng abuso. pero, siguro naman, meron na nun... di ba. ang ayaw ko lang mangyari eh baka masanay na ako sa mga kasong ito na hindi na rin ako naapektuhan.

wag naman sana.

katatapos lang ng una kong duty! woohoo!

2004-04-16T14:09:00.000+08:00

nasa bahay ako ngayon. inaantok. pa'no, katatapos lang ng duty namin sa ospital. bale 6am to 6pm yun. galing na rin kami ng Camp Crame. medyo ok ang duty sa Legal Medicine, kasi hindi kami toxic masyado. Nalipat ako ng grupo, hindi na sina Gene at Patrick ang groupmates ko... panu, may 3 irregular na dumagdag... naurong tuloy ako... at imbis na ngayon dapat ako duty, kahapon tuloy. pero ok lang.

Kasama ko si jaypee, si allan, tska si vikki, ang nag-iisang babae sa group namin.

ok silang kasama, hindi naman ako nahirapan makisalamuha sa kanila. magkkklase sila so ako talaga yung OP... dapat. hehe. Si jaypee, dating crush ng kaibigang kong si Arepah. kamukha daw ni Antonio Banderas. Pero ngayon hindi na... solid Lito Lapid-type na lang kasi ang gusto ni Arf. Si Allan naman, may pamilya na... 2 anak... 1 asawa. grade 2 yung panganay nya. May sarili silang business. Masarap sumakay sa Expedition niya. Si vikki naman, nakasama ko na yan nung first year kami... sa mga orientation ek-ek ng unibersidad namin.

Ang mga malalakas maghilik pagnatutulog ay si... (tan-tananan!)... jaypee at vikki! hehe. nakakatawa talaga. natulog kasi kami nung 24hr duty namin... ayun, may orchestra ng paghilik yung dalawa. hehe.

Si ma'am weng yung sekretarya. lahat ng tanung namin, cya sumasagot. Yung mortician naman, ang pangalan ay si kuya Oliver. pinakitaan nya nga ako ng resulta ng blood tests niya. sa mga nakakaintindi... mataas ang ALT, AST, tsaka Uric Acid. Normal ang cholesterol at lipid profile, tsaka renal function tests. tinanung ko kung malakas cya uminom, sabi niya... oo daw. tapos sa pamilya nila, may history ng kanser. siempre ayoko na magtanong... halus doble ang taas ng ALT nya mula sa normal. sabi ko na lang sa kanya, baka meron problema sa liver nya. baka lang naman. halata sa pagkasabi ko nun yung hindi ko pagka-sigurado. dapat lang. yoko naman mag-alala si Sir Oliver. na-confine si Sir Oliver nung duty kami... hindi ko alam kung bakit. shucks... sana hindi naman masama yung sitwasyon niya.

kakaiba yung mga na-encounter namin na pasyente. yung isa, nahagip ng sasakyan... mukha siyang walang sugat... pero ki-nonfine din sa hospital... baka may internal bleeding kasi... mahirap na. Yung isa naman, tinaga ng itak yung braso. nakipag-rambolan kasi. Akala niya mamamatay na siya. Akala ko rin eh, kasi naman punong-puno na nang dugo niya yung sahig. pero hindi... matatag 'tong isang 'to. Kaso, hindi cya maoperahan kasi lasing cya at kakakain lang niya nung mga panahon na yun... masama kasi yung epekto ng anesthesia kapag lasing tsaka busog. yung isa, talagang pamatay! nagpapalit lang ng bumbilya sa kisame... tapos WAPAK! tumama yung ulo niya sa ceiling fan... kaya ayun, wakwak ang scalp. kasi naman eh, hindi pa pinatay sandali yung elektrikpan. meron naman daw kasing nagbabantay kung malapit nang tamaan yung ulo niya. hay naku. ismart talaga! hehe.

feeling ko nga wala kaming ka-kwenta-kwentang mga clerk e... ang toxic kasi eh yung mga naka-assign sa ER. ang ginagawa lang namin, kukunin yung medical history, i-d-drowing yung mga sugat nila sa papel na may pangit na sketch ng human body, tapos papa-pirma sa resident-on-duty. hindi pa kami involved sa pangangalaga ng pasyente... pero cyempre, pag andun kami sa emergency room... tanungan din kami ng bayan.

si andrew, arf, at karen ang mga kaibigang kong na-toxic kagabi. nakakatawa yung mga itsura nila. parang dinaanan ng sandaang ipu-ipo! hehe. samantalang kami, panuod-nood lang ng cable sa air-conditioned office ng legal med. pero sa susunod na duty, hindi ko alam kung magagawa pa namin yun.

sabi sa kanta, "there's a rainbow right after the rain"...di kaya baligtad? kasi nasa rainbow na kami ngayon... rain naman ang kasunod. haaay. Hay naku Lord, Kayo na talaga bahala sa akin.

Haaay.

2004-04-14T16:12:00.000+08:00

na-meet ko na yung mga kasama ko sa rotation ko. 2 boys yung ka-grupo ko, pareho silang ngayon ko lang nakilala. Si Dindo tsaka si Gene.

sabi ko sa inyo, feeling CSI na ako e. hehe.

Si Dr. Torres yung magtuturo sa amin tungkol sa legal medicine. Colonel din cya. Medyo matanda na at malakas magmura. May emphysema, kaya nag-n-nebulizer yun. Akalain mong ka-apelido pa ng nanay ko... sa loob-loob ko, baka kamag-anak ko pa 'tong isang 'to.... isa sa mga unang sinabi nya sa amin ay ito: galit cya sa mga FIL-AM, sa mga konyotik mag-inggles. Kaya naman hindi na ako nag-Ingles pa sa mga pag-uusap namin. mahirap nang mabigyan ng demerit, di ba? So medyo buburahin ko muna sa sistema ko yung ka-konyohan. isang linggo lang naman ako dun e.

Bukas, pupunta kami sa PNP Crime Laboratory... hindi ko pa nga alam ang gagawin namin dun. Hay naku. Pero sabi ni dr. torres, marami daw sexual assault cases ngayon dun. haay.

So bukas, hindi ko alam kung makakapag-blag pa ako. sana may oras pa.

Grabe

2004-04-14T13:41:00.000+08:00

bukas na ang opisyal na simula ng aking clerkship... kasi po, ako ay nag-aaral ng medisina. ang 4th yr nito ay tinatawag na clerkship... medyo aalilain lang naman kami ng mga doktor na mas magaling at mas matanda sa amin.

ang unang rotation ko ay sa legal medicine. Hehe... Feeling mala-CSI na nga ako eh.

hindi naman daw masyadong marami ang gagawin sa legal med. Benign ang tawag namin dun.

haaaay.... sana naman ok ang mga maging kasama ko.

unang makasaysayan pag-post

2004-04-12T15:19:00.000+08:00

ok, fine... eto na yun...